Na początku było pismo

Studiował w PWSSP w Łodzi w latach 1974-1975 oraz w Instytucie Wychowania Artystycznego UMCS w latach 1975-1979. Dyplom uzyskał w 1979 roku. Miał 30 wystaw indywidualnych i ponad 200 zbiorowych. Prace w licznych kolekcjach i galeriach sztuki współczesnej. Juror na wielu wystawach w kraju. Wystawy indywidualne: Lublin, Warszawa, Łódź, Lyon, San Diego, Kraków, Nowy York. Wystawy zbiorowe i ogólnopolskie: Radom, Warszawa. Kraków, Poznań, Wrocław, Łódź, Lublin. Wystawy międzynarodowe: Paryż, Frankfurt. Kopenhaga. Southampton, Istambuł, Berlin, Bolzano, Bochum. Nagrody i wyróżnienia: Nagroda Artystyczna im. Stanisława Wyspiańskiego (1990); Triennale Grafiki Polskiej (1991 - Nagroda Regulaminowa); V Międzynarodowe Triennale Rysunku we Wrocławiu (1992 - Grand Prix); European Photography Award, Berlin (1992).

Urodzony w 1959 roku w Nowym Targu. Ukończył rzeźbę w Liceum Plastycznym im. A. Kenara w Zakopanem oraz PWSSP w Gdańsku. Rzeźbiarz, autor instalacji, prac w przestrzeni publicznej, performer, kurator, animator, wykładowca ASP w Gdańsku. Współtworzył  m.in. CSW Łaźnia czy Galerię oraz IS Wyspa. W latach 80. angażował się w działalność opozycyjną. Zaczynał jako twórca landart’owy, rzeźbiarz realizujący surowo obrabiane, ekspresjonistyczne drewniane figury. Pod koniec lat 80. z użyciem drewna, stali czy książek zaczął tworzyć wielkie instalacje angażujące przestrzeń wystawienniczą. W latach 90. jego prace ewoluowały w stronę sztuki krytycznej używając często mięsa czy formalinowych preparatów anatomicznych i wywołując silne kontrowersje. Po 2000 roku, sztuka Klamana jeszcze mocniej eksplorowała symbole narodowe, pamięć i historię, tematy polityczne jak komercjalizacja czy globalizacja. Często też działał na terenie Stoczni Gdańskiej, przepracowując symboliczne nasycenie tych terenów. Realizował prace zarówno  eksplorujące figurę Lecha Wałęsy, jak i angażujące szeregowych robotników stoczni i uczestników strajków, oddając im głos i umożliwiając opowiedzenie własnych historii.

W latach 1950-1956 studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych na Wydziale Malarstwa. Jeszcze w trakcie studiów współtworzył z przyjaciółmi Grupę Nowohucką, która zainaugurowała w Krakowie nurt malarstwa materii. Wszyscy jej członkowie zostali następnie przyjęci do Stowarzyszenia Artystycznego Grupa Krakowska. W latach 1979-1995 Jerzy Wroński pełni funkcję prezesa tego stowarzyszenia. Wcześniej przez kilka kadencji był też członkiem zarządu okręgu krakowskiego Związku Polskich Artystów Plastyków i rady artystycznej Sekcji Malarstwa Zarządu Głównego ZPAP. Od roku 1960 zajmował się także pedagogiką artystyczną, początkowo w Krakowie, następnie w UMCS w Lublinie, a od roku 1975 - Filii Uniwersytetu Śląskiego w Cieszynie.
Prowadzona ponad pięćdziesiąt lat działalność artystyczna była ciągiem doświadczeń polegających na eksploracji żywiołowych procesów naturalnych oraz ujawnianiu tkwiącego w nich potencjału twórczego. Początkowo były to monochromatyczne obrazy-reliefy, kształtowane przy udziale pełzającego płomienia, potem „akwarele metamorficzne” oraz „rysunki dyfuzyjne”, w których inny żywioł - woda - użyty w mikroskopijnych ilościach, stanowił główną siłę sprawczą. Połączenie tych antagonistycznych żywiołów doprowadziło do powstania realizowanego od połowy lat 80. unikalnego cyklu obrazów-fotogramów, nazwanych później kopciogramami.