Mug shots – fotografia policyjna z początków XX wieku, Sydney, Australia
Pod koniec lat osiemdziesiątych XX w. z zalanych powodzią magazynów policyjnych w Lidcombe na przedmieściach Sydney wydobyto kilka ton negatywów. Ich uporządkowaniem zajął się Peter Doyle, autor powieści kryminalnych, muzyk i kurator Muzeum Wymiaru Sprawiedliwości w Sydney. Przez trzy lata wertował setki tysięcy fotografii by potem układać je w porządku chronologicznym, rekonstruować historie ludzi których przedstawiały oraz nazwiska fotografów, których były dziełem. Ocalałe z powodzi zdjęcia przedstawiały złodziei, oszustów, prostytutki, morderców, handlarzy narkotykami, stręczycieli, paserów, oszustów karcianych.
Fotografowani byli bez sentymentów, w naturalnych pozach. Niektórzy z nich wyglądali dumnie i groźnie, inni kulili się skruszeni, jeszcze inni mieli na twarzach pogardę i nienawiść. Jest wśród nich fotografia Henrego Crawforda czyli przebranej za mężczyznę Eugenie Falleni, Philipa Henrego Rossa o uśmiechu Mony Lisy , May Blade handlującej kokainą czy Fredericka Daviesa, celowo sfotografowanego na tle toalet. Wszystkie zdjęcia powstały w latach 1912 – 1948 r. w Sydney.
Znalezisko z Lidcombe można było zobaczyć po raz pierwszy w listopadzie 2005 roku na wystawie zorganizowanej przez Petera Doyle’a i Caleba Williamsa, głównego kuratora Muzeum Wymiaru Sprawiedliwości w Sydney. Wystawa nosiła tytuł: „Miasto cieni: chaos i zbrodnie w dzielnicach biedoty, 1912-1948”, zakończyła się w lutym 2007 r. Doyle i Williams wydali również album zatytułowany „The City of Shadows”.
Licząca około 300 zdjąć kolekcja sprawia, że z zupełnie nowej perspektywy oceniamy osiągnięcia fotografii międzywojennej, inaczej myślimy o historii ówczesnego Sydney. Każde z policyjnych zdjęć jest oficjalnym dokumentem państwowym jednak w niespotykanym stopniu nacechowanym indywidualizmem.
Wartość artystyczną tych zdjęć odkrywamy dopiero dziś, patrząc na nie z perspektywy prawie stu lat rozwoju fotografii. W tym kontekście ich prostota i bezpretensjonalność robią ogromne wrażenie.
Największa zagadką, której nie udało się i prawdopodobnie nie uda się rozstrzygnąć już nigdy jest tożsamość autorów poszczególnych zdjęć. O twórcach „mug shotów” z lat 1912 – 1930 nie wiadomo nic. Być może była to jedna osoba, być może było ich kilka. Historie ich bohaterów rekonstruowano korzystając z notatek prasowych, archiwów osobistych, wiele z nich jednak na zawsze pozostanie tajemnicą. Fotografie wykonane po 1940 roku odnaleziono częściowo w oryginalnych opakowaniach, opatrzonych datami i nazwiskami. Zarówno starsze i młodsze zdjęcia policyjne wykonane są na płytach szklanych wielkości 4 x 5 i 5 x 7 cala, każde opatrzone jest inskrypcją wydrapaną nad głową portretowanego. Zawiera ona zazwyczaj pierwsza literę jego imienia, nazwisko, numer fotografii ewentualnie informacje dodatkowe – jak w wypadku Thomasa Bede, „tego mężczyzny, który nie chciał otworzyć oczu”. Swoją drogą – pogratulować przezorności i uporu – jako jedyny przestępca fotografowany w Sydney, zachował wyraz swych oczu w tej przykrej chwili tylko dla siebie.
Powrót
Znalezisko z Lidcombe można było zobaczyć po raz pierwszy w listopadzie 2005 roku na wystawie zorganizowanej przez Petera Doyle’a i Caleba Williamsa, głównego kuratora Muzeum Wymiaru Sprawiedliwości w Sydney. Wystawa nosiła tytuł: „Miasto cieni: chaos i zbrodnie w dzielnicach biedoty, 1912-1948”, zakończyła się w lutym 2007 r. Doyle i Williams wydali również album zatytułowany „The City of Shadows”.
Licząca około 300 zdjąć kolekcja sprawia, że z zupełnie nowej perspektywy oceniamy osiągnięcia fotografii międzywojennej, inaczej myślimy o historii ówczesnego Sydney. Każde z policyjnych zdjęć jest oficjalnym dokumentem państwowym jednak w niespotykanym stopniu nacechowanym indywidualizmem.
Wartość artystyczną tych zdjęć odkrywamy dopiero dziś, patrząc na nie z perspektywy prawie stu lat rozwoju fotografii. W tym kontekście ich prostota i bezpretensjonalność robią ogromne wrażenie.
Największa zagadką, której nie udało się i prawdopodobnie nie uda się rozstrzygnąć już nigdy jest tożsamość autorów poszczególnych zdjęć. O twórcach „mug shotów” z lat 1912 – 1930 nie wiadomo nic. Być może była to jedna osoba, być może było ich kilka. Historie ich bohaterów rekonstruowano korzystając z notatek prasowych, archiwów osobistych, wiele z nich jednak na zawsze pozostanie tajemnicą. Fotografie wykonane po 1940 roku odnaleziono częściowo w oryginalnych opakowaniach, opatrzonych datami i nazwiskami. Zarówno starsze i młodsze zdjęcia policyjne wykonane są na płytach szklanych wielkości 4 x 5 i 5 x 7 cala, każde opatrzone jest inskrypcją wydrapaną nad głową portretowanego. Zawiera ona zazwyczaj pierwsza literę jego imienia, nazwisko, numer fotografii ewentualnie informacje dodatkowe – jak w wypadku Thomasa Bede, „tego mężczyzny, który nie chciał otworzyć oczu”. Swoją drogą – pogratulować przezorności i uporu – jako jedyny przestępca fotografowany w Sydney, zachował wyraz swych oczu w tej przykrej chwili tylko dla siebie.
Powrót
