Milena Romanowska, malarstwo
wernisaż: 4 marca, godz. 17.00
Na wystawie znajdzie się 10 obrazów olejnych oraz 8 prac na papierze w technice mieszanej z lat 1999-2003.
Malarstwo Mileny Romanowskiej jest próbą godzenia dwóch rzeczywistości wywodzących się jakby z dwóch odrębnych kręgów kultury plastycznej.
Pierwszą rzeczywistość artystka wyprowadza z krajobrazu – głównego źródła inspiracji twórczej bo dostarczającego najsilniejszych podniet wzrokowych. Malarka pozornie jest tu najbliższa tradycji. Liczne podróże, nasycanie się widokami, obserwowanie przyrody i architektury, zwiedzanie muzeów i miejsc niepowtarzalnych, pośpieszne notowanie, szkicowanie, fotografowanie. Tyle, że kiedy po tygodniu lub miesiącu nadchodzi czas przetworzenia zgromadzonych wrażeń na konkretny obraz autorka nie ma zamiaru odwzorowywać konkretnego pejzażu. Buduje raczej jedynie jego ideę formując ją z zatrzymanych w pamięci elementów – mocnych wizualnych wrażeń, towarzyszących im emocji i swobodnego strumienia wyobraźni. [...]
Ale sfera iluzji wizualnej konstruowana w pracach artystki, owa przestrzeń „narracyjna” czy raczej tradycyjna sugerująca przedstawienie jakiegoś fragmentu krajobrazu, przyrody czy architektury napotyka wyraźnie zaznaczona opozycję w postaci „twardej” materii rządzącej powierzchnia obrazu.
Tu właśnie zaczyna się druga rzeczywistość malarstwa Mileny Romanowskiej.
W zamyśle artystki opozycyjność materii wobec przestrzeni narracyjnej to nie tylko zamknięty krawędziami prostokąt płótna, jego ograniczona płaskość i chropawa struktura faktury. To przede wszystkim taki sposób komponowania obrazu aby tworzyło się wrażenie pewnego zanikania czy „wsiąkania” elementów pejzażu w warstwę pikturalnej płaszczyzny, w skrzep materii. W obrazie pojawia się niejako antyiluzja pejzażu, jego malarskie odwzorowanie podlega redukcji. Rodzi to odczucie niedostępności namalowanego przedmiotu i niesie efekt fragmentaryczności naszego widzenia. Sugerowana iluzyjnie rzeczywistość zostaje jakby częściowo zanegowana stając się w ten sposób nierozpoznawalną i nieuchwytną do końca. To, co przedstawia jakąś rzeczywistość wyobrażoną zostaje zderzone z „martwą materią” będącą realnie jedynym konkretem zamalowanego płótna. [...]
Gustaw Romanowski /fragment tekstu zamieszczonego w katalogu wystawy/
Powrót
Na wystawie znajdzie się 10 obrazów olejnych oraz 8 prac na papierze w technice mieszanej z lat 1999-2003.
Malarstwo Mileny Romanowskiej jest próbą godzenia dwóch rzeczywistości wywodzących się jakby z dwóch odrębnych kręgów kultury plastycznej.
Pierwszą rzeczywistość artystka wyprowadza z krajobrazu – głównego źródła inspiracji twórczej bo dostarczającego najsilniejszych podniet wzrokowych. Malarka pozornie jest tu najbliższa tradycji. Liczne podróże, nasycanie się widokami, obserwowanie przyrody i architektury, zwiedzanie muzeów i miejsc niepowtarzalnych, pośpieszne notowanie, szkicowanie, fotografowanie. Tyle, że kiedy po tygodniu lub miesiącu nadchodzi czas przetworzenia zgromadzonych wrażeń na konkretny obraz autorka nie ma zamiaru odwzorowywać konkretnego pejzażu. Buduje raczej jedynie jego ideę formując ją z zatrzymanych w pamięci elementów – mocnych wizualnych wrażeń, towarzyszących im emocji i swobodnego strumienia wyobraźni. [...]
Ale sfera iluzji wizualnej konstruowana w pracach artystki, owa przestrzeń „narracyjna” czy raczej tradycyjna sugerująca przedstawienie jakiegoś fragmentu krajobrazu, przyrody czy architektury napotyka wyraźnie zaznaczona opozycję w postaci „twardej” materii rządzącej powierzchnia obrazu.
Tu właśnie zaczyna się druga rzeczywistość malarstwa Mileny Romanowskiej.
W zamyśle artystki opozycyjność materii wobec przestrzeni narracyjnej to nie tylko zamknięty krawędziami prostokąt płótna, jego ograniczona płaskość i chropawa struktura faktury. To przede wszystkim taki sposób komponowania obrazu aby tworzyło się wrażenie pewnego zanikania czy „wsiąkania” elementów pejzażu w warstwę pikturalnej płaszczyzny, w skrzep materii. W obrazie pojawia się niejako antyiluzja pejzażu, jego malarskie odwzorowanie podlega redukcji. Rodzi to odczucie niedostępności namalowanego przedmiotu i niesie efekt fragmentaryczności naszego widzenia. Sugerowana iluzyjnie rzeczywistość zostaje jakby częściowo zanegowana stając się w ten sposób nierozpoznawalną i nieuchwytną do końca. To, co przedstawia jakąś rzeczywistość wyobrażoną zostaje zderzone z „martwą materią” będącą realnie jedynym konkretem zamalowanego płótna. [...]
Gustaw Romanowski /fragment tekstu zamieszczonego w katalogu wystawy/
Powrót
