Miasto nie moje
wernisaż: 6 marca 2007, godz. 18.00
Miasto nie moje to fotograficzna opowieść o mieście brutalnym, obcym i groźnym, a zarazem niemożliwym i ulotnym, tajemniczym i romantycznym. Tytuł wystawy odnosi się do dwóch spojrzeń. Miasto jest nie moje, bo wizja miasta, jego tajemniczość i odrealnienie powodują, że jest ono odległe od tego, co z doświadczenia o nim wiemy oraz co widzimy w reklamach i przewodnikach. Z drugiej zaś strony miasto jest nie moje, bo część reporterska ukazuje to, czego, na co dzień nie chcemy widzieć, obrazy miejskich przestrzeni niewygodnych, niechcianych, brudnych. Więc miasto czyje?Wystawa prezentuje wizję miasta jako skomplikowanego żywego organizmu mającego szczególną władzę nad jego mieszkańcami. Punktem wyjścia do tych rozważań są fotografie ukazujące kilka polskich miast. Każda z nich opowie własną historię, czasem dramatyczną i przejmującą, to znów smutną i pełną lęków, melancholijną lub nawet nostalgiczną. Prace Ewy Andrzejewskiej dzięki zastosowaniu techniki stykowej i sepii przywołują na myśl fotografie przedwojenne. Z częściowo rozmytych konturów, głębi odcieni, ekspresyjnych chmur wyłania się kameralna, ale i uwznioślona wizja Jeleniej Góry, systematycznie tworzona od systematycznie tworzona od lat 90-tych. Miasto to wydaje się opustoszałe, lecz równocześnie naznaczone ludzką obecnością. Autorka skupia się na rzeczywistości, którą ujawniają jedynie ślady działalność człowieka. Jelenia Góra powraca również w cyklu Wojciecha Zawadzkiego zatytułowanym „Moja Ameryka”. To dosłownie jego ziemia obiecana, dla której zrezygnował z Wrocławia, a później stał się jej wnikliwym obserwatorem. Często podglądał podobne miejsca, jak Andrzejewska, prywatnie żona fotografa,
ale zdecydowanie chłodniejszym okiem. Odbitki te ujawniają szczegółowy detal zaniedbanych, niechcianych i porzuconych miejsc, a złowieszczy nastrój potęguje brak ludzi.
Powrót
Miasto nie moje to fotograficzna opowieść o mieście brutalnym, obcym i groźnym, a zarazem niemożliwym i ulotnym, tajemniczym i romantycznym. Tytuł wystawy odnosi się do dwóch spojrzeń. Miasto jest nie moje, bo wizja miasta, jego tajemniczość i odrealnienie powodują, że jest ono odległe od tego, co z doświadczenia o nim wiemy oraz co widzimy w reklamach i przewodnikach. Z drugiej zaś strony miasto jest nie moje, bo część reporterska ukazuje to, czego, na co dzień nie chcemy widzieć, obrazy miejskich przestrzeni niewygodnych, niechcianych, brudnych. Więc miasto czyje?Wystawa prezentuje wizję miasta jako skomplikowanego żywego organizmu mającego szczególną władzę nad jego mieszkańcami. Punktem wyjścia do tych rozważań są fotografie ukazujące kilka polskich miast. Każda z nich opowie własną historię, czasem dramatyczną i przejmującą, to znów smutną i pełną lęków, melancholijną lub nawet nostalgiczną. Prace Ewy Andrzejewskiej dzięki zastosowaniu techniki stykowej i sepii przywołują na myśl fotografie przedwojenne. Z częściowo rozmytych konturów, głębi odcieni, ekspresyjnych chmur wyłania się kameralna, ale i uwznioślona wizja Jeleniej Góry, systematycznie tworzona od systematycznie tworzona od lat 90-tych. Miasto to wydaje się opustoszałe, lecz równocześnie naznaczone ludzką obecnością. Autorka skupia się na rzeczywistości, którą ujawniają jedynie ślady działalność człowieka. Jelenia Góra powraca również w cyklu Wojciecha Zawadzkiego zatytułowanym „Moja Ameryka”. To dosłownie jego ziemia obiecana, dla której zrezygnował z Wrocławia, a później stał się jej wnikliwym obserwatorem. Często podglądał podobne miejsca, jak Andrzejewska, prywatnie żona fotografa,
ale zdecydowanie chłodniejszym okiem. Odbitki te ujawniają szczegółowy detal zaniedbanych, niechcianych i porzuconych miejsc, a złowieszczy nastrój potęguje brak ludzi.
Powrót
