Materia (w) fotografii. Sto fotografii z kolekcji Cezarego Pieczyńskiego
Powstająca od kilku lat kolekcja fotografii Cezarego Pieczyńskiego początkowo wyrastała wprost z zainteresowania polskim malarstwem „nowoczesnym”, obecnym na scenie artystycznej po 1945 roku. Eksperymenty formalne, eksploatowanie materiału fotochemicznego, kontynuacja doświadczeń awangardy reprezentowane są w tym zbiorze przez najbardziej interesujących fotografów Polski powojennej. Z biegiem czasu, kolekcja zaczęła się jednak rozrastać, a akcent został przeniesiony na różne drogi obrazowania fotograficznego. Stąd też w zbiorach znalazły się zdjęcia fotografów ukazujących różne drogi „nowoczesności”: Zdzisława Beksińskiego, Zbigniewa Dłubaka, Edwarda Hartwiga, Jerzego Kosińskiego, Jerzego Lewczyńskiego, Marka Piaseckiego, Pawła Pierścińskiego, Fortunaty Obrąpalskiej, Bronisława Schlabsa, Leonarda Sempolińskiego, Mariana Szulca, Jerzego Wardaka i wielu innych dla których zabrakło miejsca na wystawie.
Przygoda intelektualna, jaką jest kolekcjonowanie, przeobraziła się w wyprawę, podczas której wyszukiwane są coraz to nowe wątki zarówno w fotografii polskiej, jak i zagranicznej. Ta ostatnia tworzy w kolekcji kontekst dla zjawisk obecnych w pracach rodzimych artystów, zjawisk nierzadko marginalizowanych w dyskursie.
Wystawa „Materia (w) fotografii. 100 fotografii z kolekcji Cezarego Pieczyńskiego” prezentuje równolegle układ diachroniczny i taksonomiczny. Z jednej strony ukazuje obiekty z określonego czasu i przestrzeni, z drugiej zaś wpływ dystansu historycznego, współczesnego kontekstu, który umożliwia manipulowanie nimi. Innymi słowy akumulacja przedmiotów, w tym wypadku obrazów fotograficznych pozwala na budowanie zestawień i porównań, czasami poza chronologią wydarzeń. Poprzez funkcjonowanie na danym „terytorium” wchodzą one w nowe korelacje, ujawniając kolejne znaczenia. (…)
Praca z zamkniętym zbiorem dzieł, jakim jest każda kolekcja, choć ze względów oczywistych narzuca pewne ograniczenia, prowokuje także do nowych, nierzadko odważnych zestawień, przekraczających wyznaczone konstrukty historyczne oraz konteksty, w których funkcjonują indywidualni artyści. Obok siebie pokazywane są fotografie wchodzące w różnorodne korelacje, umożliwiające odmienne spojrzenie na jedne z najważniejszych obiektów, tworzących polską historię artystyczną.
Powrót
Przygoda intelektualna, jaką jest kolekcjonowanie, przeobraziła się w wyprawę, podczas której wyszukiwane są coraz to nowe wątki zarówno w fotografii polskiej, jak i zagranicznej. Ta ostatnia tworzy w kolekcji kontekst dla zjawisk obecnych w pracach rodzimych artystów, zjawisk nierzadko marginalizowanych w dyskursie.
Wystawa „Materia (w) fotografii. 100 fotografii z kolekcji Cezarego Pieczyńskiego” prezentuje równolegle układ diachroniczny i taksonomiczny. Z jednej strony ukazuje obiekty z określonego czasu i przestrzeni, z drugiej zaś wpływ dystansu historycznego, współczesnego kontekstu, który umożliwia manipulowanie nimi. Innymi słowy akumulacja przedmiotów, w tym wypadku obrazów fotograficznych pozwala na budowanie zestawień i porównań, czasami poza chronologią wydarzeń. Poprzez funkcjonowanie na danym „terytorium” wchodzą one w nowe korelacje, ujawniając kolejne znaczenia. (…)
Praca z zamkniętym zbiorem dzieł, jakim jest każda kolekcja, choć ze względów oczywistych narzuca pewne ograniczenia, prowokuje także do nowych, nierzadko odważnych zestawień, przekraczających wyznaczone konstrukty historyczne oraz konteksty, w których funkcjonują indywidualni artyści. Obok siebie pokazywane są fotografie wchodzące w różnorodne korelacje, umożliwiające odmienne spojrzenie na jedne z najważniejszych obiektów, tworzących polską historię artystyczną.
Powrót
