Maryna Tomaszewska - Ultra Maryna
Wernisaż: 16 września, godz. 19.00
Maryna Tomaszewska jest tegoroczną absolwentką Wydziału Grafiki warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowni grafiki wydawniczej profesora Lecha Majewskiego. Jej praca dyplomowa „Jaka Maryna" otrzymała najwyższą notę i została wyróżniona, jedna z dwóch na całym wydziale, honorowym miejscem ekspozycji w Auli Akademii. Jako aneks wybrała pracownię projektowania książki profesora Macieja Buszewicza, gdzie uczęszczała przez siedem semestrów, zdobywając wyróżnienia w organizowanych tam konkursach.
Oprócz projektowania książek i plakatów od wielu lat interesuje się portretem, zarówno w formie malarskiej, rysunkowej jak fotograficznej. Swoje zdjęcia, m.in. „Siostry" i „Córeczki tatusiów" publikowała w „Pani", „Vivie!", „Filipince", Magazynie „Rzeczpospolitej". Pod kierunkiem profesora Adama Styki przez trzy lata malowała portrety swoich przyjaciół i rodziny.
Wystawa „Ultra Maryna", którą zaprezentuje we wrześniu w Galerii Ateneum, będzie obejmować prace wykonane na ostatnim roku Akademii. Układają się one w cztery zbiory - dyplom, portrety, rysunki, seria mini obrazów, które, choć operują odmienną techniką, tworzą całość, bo są różnymi formami wizualnego pamiętnika autorki. Są to prace bardzo osobiste, inspirowane przez najbliższe otoczenie artystki, a jednocześnie próba odpowiedzi na fundamentalne dla każdego twórcy pytanie, czy dotarcie do prawdy, jest w ogóle możliwe.
Ta dwoistość widoczna jest zwłaszcza w rysunkach, dyptykach, z których jeden, zaklejony, pozwala co najwyżej dojrzeć uważnemu widzowi jakieś drobne fragmenty wyłaniające się spod szarej taśmy, podczas gdy drugi ujawnia się nam w całości.
Podobnie, choć w sposób bardziej przekorny, autorka prezentuje siebie w składającym się z trzynastu plansz dyplomie „Jaka Maryna". Jest to autoportret złożony z kilku warstw, od ściśle obiektywnej, zmierzonej, zważonej, zanalizowanej chemicznie, po skrajnie subiektywną. W kolejnych odsłonach, które z malarską swobodą łączą zdjęcia, tekst oraz ilustracje, Maryna odsłania ciało i obnaża wnętrze. Tylko czy rzeczywiście? A jeśli tak, to co bardziej? Sama autorka, mimo że na ostatnim obrazie jest całkowicie naga, uważa, że znacznie więcej niż przez samo rozebranie odkrywa się poprzez swoje rysunki i obrazy.
Malarski codziennik to luźny ciąg obrazów, emocjonalnych, impresyjnych, niedookreślonych i nieuporządkowanych, które właśnie poprzez rozedrganie, chaotyczność i różnorodność wydają się autentycznym, wizualnym zapisem życia autorki i jej bliskich. Trzyletni syn Maryny, Szymon, jest nie tylko jej ulubionym modelem, ale także współautorem kilku obrazków, których płótno najpierw on pokrywał za pomocą flamastra i kredek, a później artystka farbami.
Ostatnią część wystawy stanowią portrety, odmiennie niż pozostałe prace, mocne, czyste, wręcz surowe, zarówno w kolorystyce jak rysunku, ale równie osobiste jak reszta, bo malowanie przyjaciół czy rodziny to, wedle odczuć autorki, pogłębianie związku, który łączy ją z modelem.
Powrót
Maryna Tomaszewska jest tegoroczną absolwentką Wydziału Grafiki warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowni grafiki wydawniczej profesora Lecha Majewskiego. Jej praca dyplomowa „Jaka Maryna" otrzymała najwyższą notę i została wyróżniona, jedna z dwóch na całym wydziale, honorowym miejscem ekspozycji w Auli Akademii. Jako aneks wybrała pracownię projektowania książki profesora Macieja Buszewicza, gdzie uczęszczała przez siedem semestrów, zdobywając wyróżnienia w organizowanych tam konkursach.
Oprócz projektowania książek i plakatów od wielu lat interesuje się portretem, zarówno w formie malarskiej, rysunkowej jak fotograficznej. Swoje zdjęcia, m.in. „Siostry" i „Córeczki tatusiów" publikowała w „Pani", „Vivie!", „Filipince", Magazynie „Rzeczpospolitej". Pod kierunkiem profesora Adama Styki przez trzy lata malowała portrety swoich przyjaciół i rodziny.
Wystawa „Ultra Maryna", którą zaprezentuje we wrześniu w Galerii Ateneum, będzie obejmować prace wykonane na ostatnim roku Akademii. Układają się one w cztery zbiory - dyplom, portrety, rysunki, seria mini obrazów, które, choć operują odmienną techniką, tworzą całość, bo są różnymi formami wizualnego pamiętnika autorki. Są to prace bardzo osobiste, inspirowane przez najbliższe otoczenie artystki, a jednocześnie próba odpowiedzi na fundamentalne dla każdego twórcy pytanie, czy dotarcie do prawdy, jest w ogóle możliwe.
Ta dwoistość widoczna jest zwłaszcza w rysunkach, dyptykach, z których jeden, zaklejony, pozwala co najwyżej dojrzeć uważnemu widzowi jakieś drobne fragmenty wyłaniające się spod szarej taśmy, podczas gdy drugi ujawnia się nam w całości.
Podobnie, choć w sposób bardziej przekorny, autorka prezentuje siebie w składającym się z trzynastu plansz dyplomie „Jaka Maryna". Jest to autoportret złożony z kilku warstw, od ściśle obiektywnej, zmierzonej, zważonej, zanalizowanej chemicznie, po skrajnie subiektywną. W kolejnych odsłonach, które z malarską swobodą łączą zdjęcia, tekst oraz ilustracje, Maryna odsłania ciało i obnaża wnętrze. Tylko czy rzeczywiście? A jeśli tak, to co bardziej? Sama autorka, mimo że na ostatnim obrazie jest całkowicie naga, uważa, że znacznie więcej niż przez samo rozebranie odkrywa się poprzez swoje rysunki i obrazy.
Malarski codziennik to luźny ciąg obrazów, emocjonalnych, impresyjnych, niedookreślonych i nieuporządkowanych, które właśnie poprzez rozedrganie, chaotyczność i różnorodność wydają się autentycznym, wizualnym zapisem życia autorki i jej bliskich. Trzyletni syn Maryny, Szymon, jest nie tylko jej ulubionym modelem, ale także współautorem kilku obrazków, których płótno najpierw on pokrywał za pomocą flamastra i kredek, a później artystka farbami.
Ostatnią część wystawy stanowią portrety, odmiennie niż pozostałe prace, mocne, czyste, wręcz surowe, zarówno w kolorystyce jak rysunku, ale równie osobiste jak reszta, bo malowanie przyjaciół czy rodziny to, wedle odczuć autorki, pogłębianie związku, który łączy ją z modelem.
Powrót
