Marta Sinior - Nieprzeżyte

Potrzebuję moich wspomnień. Są moimi dokumentami. Strzegę ich. Są moją prywatnością i jestem o nie niezwykle zazdrosna. Te słowa Louise Burgeois, której sztuka obsesyjnie krąży wokół wspomnień z dzieciństwa, przyszły mi na myśl, gdy obejrzałam projekt Marty Sinior artystki, która fotograficznie przepracowuje wydarzenia z własnej przeszłości. W odróżnieniu od Burgeois, fotografka nie tylko czerpie ze wspomnień, ale także je fabrykuje, tworząc fotograficzny dokument równoległego życia. W cyklu Nieprzeżyte, artystka kreuje wspomnienia, fotografując sceny z hipotetycznej, boleśnie niemożliwej teraźniejszości. Cykl ten jest fotograficznym „co by było gdyby”, rekonfiguracją życia, które mogło się zdarzyć naprawdę, gdyby sprawy potoczyły się inaczej. Fotografia jest ze swojej natury „wspomnieniotwórczym” medium, medium pamięci i przeszłości, a także medium żałoby, zapisem czasu, którego już nie ma, ludzi, którzy odeszli, miejsc, które znikły. Często oglądając zdjęcia z przeszłości, amatorskie snap-shoty z wakacji, spotkań rodzinnych, spacerów w parku, odczuwamy nie tylko ulotność szczęścia, ale także nasze własne przemijanie. Szczególnie, gdy na zdjęciach jesteśmy my sami i nasi bliscy. Marta Sinior odwraca tę relację. Wpisując siebie samą w scenariusz fotograficznych wspomnień obcych ludzi, tworzy drugi, fikcyjny, ale bardzo prawdopodobny scenariusz własnej biografii. Podążając za naturalnym odruchem żałoby pojawiającym się na widok szczęścia innych, którego nas samych życie pozbawiło, artystka zajmuje miejsce bohaterek snap-shotów, w których sytuacji kiedyś mogłaby być, a teraz tylko chciałaby się znaleźć. W ten sposób, „grając” w szczęśliwych scenach z filmu życia innych, konstruuje swoje hipotetyczne, osobiste i rodzinne szczęście. Jedynym dowodem i miejscem jego istnienia jest album fotografii - projekcji własnego życia, życzeń-wspomnień obsesyjnie rozgrywających się w jej świadomości.
Basia Sokołowska


Powrót