Mariola Przyjemska - Obrazy 07-08
Wystawa Obrazy 07-08 prezentuje najnowsze prace malarskie Marioli Przyjemskiej, które powstały w ostatnich dwóch latach podczas jej rocznego pobytu w Grecji i w Pradze, gdzie przebywa od kilku miesięcy.
Wystawa Obrazy 07-08 prezentuje najnowsze prace malarskie Marioli Przyjemskiej, które powstały w ostatnich dwóch latach podczas jej rocznego pobytu w Grecji i w Pradze, gdzie przebywa od kilku miesięcy. Przyjemska od lat identyfikowana z realizacjami fotograficznymi dotyczącymi mitów i pragnień konsumenckiej kultury, powraca do praktyki malarskiej w dość zaskakujący sposób. Seria niemal abstrakcyjnych obrazów odbiega od jej wcześniejszych doświadczeń i zainteresowań wyraźnie odnoszących się do kulturowej rzeczywistości. Tym razem, chodziło o to, by, jak sama mówi: zapomnieć o społecznym rynku wyobrażeń, zapomnieć, że "wszystko jest już gotowe", o sztuce obecnej czy dawnej. Przyznaje jednak, że barwne harmonie, koncentryczne kształty i powtarzające się rytmicznie motywy mogą podsuwać skojarzenia z eksperymentami wczesnych modernistów szukających w bezprzedmiotowym malarstwie przekładu dynamiki otaczającego ich życia. Ale mimo takich czy innych skojarzeń, w swoich obrazach przede wszystkim skupia się na samym doświadczeniu widzenia. Interesuje ją „widzialność” obrazu, a nie jego „dyskursywność”, jego zmysłowa obecność, która będzie się opierać znaczeniom. Jej płótna pełne ruchu i dynamiki, wbrew iluzjom wirujących głębi, zatrzymują spojrzenie na swojej powierzchni. Nie sposób wyprowadzić z nich jakichś narracji, szukać pozaobrazowych odniesień. Niemniej można je postrzegać w szerszym polu widzenia, w którym znalazłyby się również robione przez autorkę fotografie, rejestracje jej własnego widzenia. Na marginesie obrazów Przyjemskiej, powraca kwestia przeformułowań modernistycznych tradycji i odzyskiwania ich form we współczesnym malarstwie.
Powrót
Wystawa Obrazy 07-08 prezentuje najnowsze prace malarskie Marioli Przyjemskiej, które powstały w ostatnich dwóch latach podczas jej rocznego pobytu w Grecji i w Pradze, gdzie przebywa od kilku miesięcy. Przyjemska od lat identyfikowana z realizacjami fotograficznymi dotyczącymi mitów i pragnień konsumenckiej kultury, powraca do praktyki malarskiej w dość zaskakujący sposób. Seria niemal abstrakcyjnych obrazów odbiega od jej wcześniejszych doświadczeń i zainteresowań wyraźnie odnoszących się do kulturowej rzeczywistości. Tym razem, chodziło o to, by, jak sama mówi: zapomnieć o społecznym rynku wyobrażeń, zapomnieć, że "wszystko jest już gotowe", o sztuce obecnej czy dawnej. Przyznaje jednak, że barwne harmonie, koncentryczne kształty i powtarzające się rytmicznie motywy mogą podsuwać skojarzenia z eksperymentami wczesnych modernistów szukających w bezprzedmiotowym malarstwie przekładu dynamiki otaczającego ich życia. Ale mimo takich czy innych skojarzeń, w swoich obrazach przede wszystkim skupia się na samym doświadczeniu widzenia. Interesuje ją „widzialność” obrazu, a nie jego „dyskursywność”, jego zmysłowa obecność, która będzie się opierać znaczeniom. Jej płótna pełne ruchu i dynamiki, wbrew iluzjom wirujących głębi, zatrzymują spojrzenie na swojej powierzchni. Nie sposób wyprowadzić z nich jakichś narracji, szukać pozaobrazowych odniesień. Niemniej można je postrzegać w szerszym polu widzenia, w którym znalazłyby się również robione przez autorkę fotografie, rejestracje jej własnego widzenia. Na marginesie obrazów Przyjemskiej, powraca kwestia przeformułowań modernistycznych tradycji i odzyskiwania ich form we współczesnym malarstwie.
Powrót
