Marii Piątek - Życie codzienne
wernisaż: 17 maja 2007, godz. 19.00
Płótna i gwasze Marii Piątek w wyrazisty i bliski dziecięcej prostocie sposób opowiadają o rzeczywistości. Pełne witalności i świeżości komentują codzienne wydarzenia sprowadzając je do prostych piktogramów/znaków o odniesieniach polityczno-społecznych, religijnych, bądź uniwersalnych. Obrazy figuralne odznaczają się uproszczeniem, schematycznością ujęć postaci ludzkich, często obrysowanych jedynie konturem. Wiele ze scen odbywa się na równie prosto malowanych, abstrakcyjnych tłach. Autorka świadomie używa ostrych, kontrastowo zestawianych kolorów, kładzionych impastowo, szybkimi i dynamicznymi pociągnięciami pędzla, obwiedzionych wyrazistą linią. Równolegle do malarstwa olejnego, wykonuje gwasze charakteryzujące się równie wysmakowaną kolorystyką, intrygującymi walorami formalnymi i pełną humoru tematyką. Jednym razem są to prace zabudowane pozornie niespójnymi scenami, stanowiącymi jakby oderwane od siebie „rzeczywistości”, innym - nałożonymi na siebie grubo warstwami, pokrytymi rysunkiem i dopowiedzianymi hasłem bądź sloganem. Jednolita i spójna twórczość w stylistyce „dzikich”, pozwala postrzegać artystkę jako kontynuatorkę działań podejmowanych przez warszawskich malarzy z kręgu ekspresji l. 80., Gruppy m.in.: Ryszarda Grzyba, Jarosława Modzelewskiego, Marka Sobczyka.
Powrót
Płótna i gwasze Marii Piątek w wyrazisty i bliski dziecięcej prostocie sposób opowiadają o rzeczywistości. Pełne witalności i świeżości komentują codzienne wydarzenia sprowadzając je do prostych piktogramów/znaków o odniesieniach polityczno-społecznych, religijnych, bądź uniwersalnych. Obrazy figuralne odznaczają się uproszczeniem, schematycznością ujęć postaci ludzkich, często obrysowanych jedynie konturem. Wiele ze scen odbywa się na równie prosto malowanych, abstrakcyjnych tłach. Autorka świadomie używa ostrych, kontrastowo zestawianych kolorów, kładzionych impastowo, szybkimi i dynamicznymi pociągnięciami pędzla, obwiedzionych wyrazistą linią. Równolegle do malarstwa olejnego, wykonuje gwasze charakteryzujące się równie wysmakowaną kolorystyką, intrygującymi walorami formalnymi i pełną humoru tematyką. Jednym razem są to prace zabudowane pozornie niespójnymi scenami, stanowiącymi jakby oderwane od siebie „rzeczywistości”, innym - nałożonymi na siebie grubo warstwami, pokrytymi rysunkiem i dopowiedzianymi hasłem bądź sloganem. Jednolita i spójna twórczość w stylistyce „dzikich”, pozwala postrzegać artystkę jako kontynuatorkę działań podejmowanych przez warszawskich malarzy z kręgu ekspresji l. 80., Gruppy m.in.: Ryszarda Grzyba, Jarosława Modzelewskiego, Marka Sobczyka.
Powrót
