Marek Leszczyński - Oczekiwanie na muzykę

Większość obrazów prezentowanych na lubelskiej wystawie powstała w przeciągu ostatnich kilku lat. Bodźcem do podjęcia tematu był wyjazd na plener malarski do Jaworek (Małe Pieniny), gdzie z powodzeniem funkcjonuje „Muzyczna Owczarnia” – kameralna scena koncertowa goszcząca najwybitniejszych muzyków z Polski i świata.

Pod względem formalnym prace są kontynuacją działań wcześniejszych. Marek Leszczyński coraz chętniej sięga do już wypracowanych rozwiązań formalnych, m.in. kanonów piękna widocznych w jego „Madonnach” na szkle czy papierze. Stylizuje postaci swoich modelek, bawi się kompozycją i kolorem. Dążenie ku czystej formie zderza się z zamiłowaniem do dekoracyjności – pretekstem może być deseń na sukience, płaszczyzna tła, zmyślna fryzura z koroną pukli i loków, oryginalne nakrycie głowy z delikatnym rzucikiem bądź wpiętym kwiatkiem, a nawet sam instrument z plątaniną rurek, wielością strun, przycisków i zapadek. Struny? – wydaje się nieraz, że artysta „zapomniał” o nich, z jakiegoś powodu pominął, nie namalował. Taki instrument jest niezdatny do użytku. Zaraz nasuwa się wniosek: to nie koncert, lecz parada wdzięcznych muzykantek z pięknymi atrybutami, istna rewia mody! Na potwierdzenie oddajmy głos artyście: „Eliminuję wszystko co skłania się ku brzydocie. Idealizuję gesty, układy, kompozycję i podporządkowuję wszystko pięknu. Dlatego kobieta, z uwagi na swą urodę, nie nadyma policzków dmuchając w trąbę czy saksofon a skrzypaczka nie deformuje twarzy przyciskając skrzypce brodą. One nie grają, ale prezentują piękne instrumenty. Robią to nie dla wirtuozerii, lecz z czystej próżności. Mimo to mam nadzieję, że barwy zadźwięczą.” /Dominika Leszczyńska/


Powrót