Marco Angelini - Brzemienne milczenie
Po raz kolejny w Warszawie zobaczyć będzie można wybrane prace włoskiego artysty z Rzymu. Mieliśmy okazję już zapoznać się z jego twórczością podczas wystaw organizowanych przez Jana Kozaczuka w polskich galeriach w Warszawie tj. Pracownia 13, Fabs czy PracowniaGaleria. Marco Angelini do tworzenia swoich wizji rzeczywistości wykorzystuje różne techniki w malarstwie: farby łączy z klejem, wykorzystuje płytki aluminiowe, drewno i inne recyklingowane materie.
Wystawa ma na celu przybliżenie współczesnej włoskiej sceny artystycznej, pokazanie jej naturalnej ewolucji i nowych możliwości ekspresji. Następnego dnia po wernisażu odbędzie się warsztat malarski w galerii, na którym Marco Angelini będzie tworzyć obraz ,,Brzemienne milczenie II ” z grupą niepełnosprawnych dzieci.
,
,Marco Angelini podąża drogą nieoficjalności, za przewodników wybiera sobie artystów hołdujących temu, co najbardziej intymne, jak Yves Klein i Piero Manzoni; podobnie jak oni, sztukę postrzega jako proces trawienia świata, samo dzieło zaś – jako jego pozostałość, produkt przemiany materii, „całun”, którym ociera się emocje.
Kolor, forma i temat opracowane od nowa stanowią strukturę, która dzięki zmierzaniu ku analityczności i surowej procedurze osiąga idealną harmonię i staje się wrażeniem czysto estetycznym.
Dzieła przedstawione na tej wystawie są milczące i spokojne, w pełni wyważone.
Jednak sam proces twórczy daleki jest od konkluzji: pod powierzchnią aż kipi i można przypuszczać, że narodzą się nowe formy twórcze, nowe dzieła/ślady otaczającego nas świata, przefiltrowane przez wewnętrzne życie jednostki, która w sposób graniczący z cudem przekształca je w sztukę”. /Alessio Consentino / krytyk sztuki/
Wystawa ma na celu przybliżenie współczesnej włoskiej sceny artystycznej, pokazanie jej naturalnej ewolucji i nowych możliwości ekspresji. Następnego dnia po wernisażu odbędzie się warsztat malarski w galerii, na którym Marco Angelini będzie tworzyć obraz ,,Brzemienne milczenie II ” z grupą niepełnosprawnych dzieci.
,
,Marco Angelini podąża drogą nieoficjalności, za przewodników wybiera sobie artystów hołdujących temu, co najbardziej intymne, jak Yves Klein i Piero Manzoni; podobnie jak oni, sztukę postrzega jako proces trawienia świata, samo dzieło zaś – jako jego pozostałość, produkt przemiany materii, „całun”, którym ociera się emocje.
Kolor, forma i temat opracowane od nowa stanowią strukturę, która dzięki zmierzaniu ku analityczności i surowej procedurze osiąga idealną harmonię i staje się wrażeniem czysto estetycznym.
Dzieła przedstawione na tej wystawie są milczące i spokojne, w pełni wyważone.
Jednak sam proces twórczy daleki jest od konkluzji: pod powierzchnią aż kipi i można przypuszczać, że narodzą się nowe formy twórcze, nowe dzieła/ślady otaczającego nas świata, przefiltrowane przez wewnętrzne życie jednostki, która w sposób graniczący z cudem przekształca je w sztukę”. /Alessio Consentino / krytyk sztuki/
Koniec osmozy: o całunie w sztuce
Biały, nieskazitelny, bezmierny i niczym nieograniczony: starannie ułożony przewód elektryczny, nieco niżej – idealnie prostopadła wtyczka, również biała.
Kolejna prostopadłość: od wtyczki odchodzi nakreślona zdecydowanym ruchem, wyraźna, żółta linia – wszystko jest w pełni harmonijne, zastygłe w bezruchu, wszystko jest cichą myślą. W chwili skupienia sztukę odczuwa się jako doświadczenie wklęsłości, poczucie pustki i braku (uwolnienie od zgiełku świata); to chwila, gdy myśli udaje się zastanowić nad samą sobą .
Uwolnienie od zgiełku świata, a trafniej – przetworzenie go na nowo – sprawia, że owo milczenie jest brzemienne w niezliczone możliwości, sama wystawa zaś staje się bezpośrednią kontynuacją „Restful Turmoil” (wystawy indywidualnej zorganizowanej w Londynie).
Wraz z zakończeniem osmozy między wrzawą i spokojem dzieło Marco Angeliniego „stygnie”, staje się – mówiąc za Barillim – Nieoficjalnym Chłodem, niebezpośrednim i dalekim od intensywnych, spontanicznych emocji.
Marco Angelini podąża drogą nieoficjalności, za przewodników wybiera sobie artystów hołdujących temu, co najbardziej intymne, jak Yves Klein i Piero Manzoni; podobnie jak oni, sztukę postrzega jako proces trawienia świata, samo dzieło zaś – jako jego pozostałość, produkt przemiany materii, „całun” , którym ociera się emocje.
Z tej właśnie perspektywy należy odczytywać i przeżywać takie lejtmotywy, jak kolor żółty czy obecność/ślad Indii – symbolu wzrostu i rozwoju duchowego, a także źródła inspiracji artystycznych.
Kolor, forma i temat opracowane od nowa stanowią strukturę, która dzięki zmierzaniu ku analityczności i surowej procedurze osiąga idealną harmonię i staje się wrażeniem czysto estetycznym.
Dzieła przedstawione na tej wystawie są milczące i spokojne, w pełni wyważone.
Jednak sam proces twórczy daleki jest od konkluzji: pod powierzchnią aż kipi i można przypuszczać, że narodzą się nowe formy twórcze, nowe dzieła/ślady otaczającego nas świata, przefiltrowane przez wewnętrzne życie jednostki, która w sposób graniczący z cudem przekształca je w sztukę. /Alessio Consentino / krytyk sztuki/
Galeria prac
Powrót
