Marcin Maciejowski - Będzie wielka burza
wernisaż: 29 czerwca 2007, godz. 19.00
Marcin Maciejowski (ur. 1974) jest jednym z najciekawszych polskich artystów debiutujących w latach1990. Współtworzył wraz z Rafalem Bujnowskim, Markiem Firkiem, Wilhelmem Sasnalem i Józefem Tomczykiem Kurosawą Słynną Grupę Ładnie. Styl tej grupy odważnie mieszający to, co nazywano esencją sztuki z banałem spod znaku pop, miał decydujący wpływ na sztukę polska i był pierwszym tak wyrazistym głosem malarstwa po transformacji ustrojowej. Wystawa Maciejowskiego jest pierwszym indywidualnym pokazem artysty w Poznaniu. Przed rokiem brał udział w wystawie grupowej "Stan Wewnętrzny" na Zamku Cesarskim w Poznaniu. Wystawa ociera się o mitologie związane z byciem artysta i ze statusem artysty w dzisiejszym ponowoczesnym społeczeństwie, na początku drogi i prawie na końcu, będąc w grupie z wszystkimi konsekwencjami bycia w niej, oraz gdy się jest nagle po za nią. Dwa rozpoznawalne bieguny egzystencji "Wspólnota i Samotność" tworzą na nowo zagadkę do rozwiązania. Wystawa jest o tym, jak się zaczyna razem i jak się stoi samotnie nad grobem... o zanikaniu. Tytuł wystawy sugeruje retorycznie niepokój. O jaka burze chodzi? Być może polityczna, być może artystyczna. Tak naprawdę może chodzi o burze w jakimś zupełnie innym miejscu i czasie. Jest przecież tyle ważniejszych spraw niż sztuka i polityka.
Powrót
Marcin Maciejowski (ur. 1974) jest jednym z najciekawszych polskich artystów debiutujących w latach1990. Współtworzył wraz z Rafalem Bujnowskim, Markiem Firkiem, Wilhelmem Sasnalem i Józefem Tomczykiem Kurosawą Słynną Grupę Ładnie. Styl tej grupy odważnie mieszający to, co nazywano esencją sztuki z banałem spod znaku pop, miał decydujący wpływ na sztukę polska i był pierwszym tak wyrazistym głosem malarstwa po transformacji ustrojowej. Wystawa Maciejowskiego jest pierwszym indywidualnym pokazem artysty w Poznaniu. Przed rokiem brał udział w wystawie grupowej "Stan Wewnętrzny" na Zamku Cesarskim w Poznaniu. Wystawa ociera się o mitologie związane z byciem artysta i ze statusem artysty w dzisiejszym ponowoczesnym społeczeństwie, na początku drogi i prawie na końcu, będąc w grupie z wszystkimi konsekwencjami bycia w niej, oraz gdy się jest nagle po za nią. Dwa rozpoznawalne bieguny egzystencji "Wspólnota i Samotność" tworzą na nowo zagadkę do rozwiązania. Wystawa jest o tym, jak się zaczyna razem i jak się stoi samotnie nad grobem... o zanikaniu. Tytuł wystawy sugeruje retorycznie niepokój. O jaka burze chodzi? Być może polityczna, być może artystyczna. Tak naprawdę może chodzi o burze w jakimś zupełnie innym miejscu i czasie. Jest przecież tyle ważniejszych spraw niż sztuka i polityka.
Powrót
