Marcin Giba - Pod powiekami
Prezentowana wystawa Marcina Giby zaskakuje sposobem obrazowania. Pierwszym nasuwającym się skojarzeniem jest surrealizm i twórczość malarska Rene Magritt’a pełna symboli, zestawień dziwnych obiektów i atrybutów spotykanych w życiu codziennym, przeskalowań, zaskakujących przedstawień osób i zwierząt.
W fotografiach autora odnajdujemy podobne wątki. Na zdjęciach widzimy parasole, ryby, ludzi bez głowy, dziewczynę, z której warkocza wyrasta gałązka z liśćmi, postać, z pleców której wyrasta drzewo, w końcu młodzieńca leżącego na półce umieszczonej w nieokreślonej przestrzeni. To wszystko przesiąknięte jest nastrojem senności, nierealności, onirii. Ale nie tylko sposób ujęcia tematu i forma zbliżają Marcina do twórczości surrealistów. To także, sposób pracy oparty o intuicjonizm, o którym mówi sam autor : ”fotografia gdzie postaci z pleców wyrasta drzewo powstała tak : idąc któregoś dnia klatką schodową zauważyłem, że ktoś wystawił do wyrzucenia takie małe drzewko. Wróciłem się po nie i już wiedziałem, że zrobię dokładnie takie zdjęcie.” „Mimo, iż zdjęcia są wyreżyserowane, to w momencie gdy sam sobie pozuję jest to czysto intuicyjna gra, zwłaszcza, że samowyzwalacz wyzwala migawkę po 10 sekundach.”
Trudno jest również rozgryźć symbolikę zdjęć Marcina, każdy może ją bowiem interpretować po swojemu w odniesieniu do Junga, Freuda, tradycji ikonograficznych, czy własnej gry skojarzeń osadzonej w indywidualnej wrażliwości („bezsensowna gra myśli” wg. A. Bretona).
Powrót
W fotografiach autora odnajdujemy podobne wątki. Na zdjęciach widzimy parasole, ryby, ludzi bez głowy, dziewczynę, z której warkocza wyrasta gałązka z liśćmi, postać, z pleców której wyrasta drzewo, w końcu młodzieńca leżącego na półce umieszczonej w nieokreślonej przestrzeni. To wszystko przesiąknięte jest nastrojem senności, nierealności, onirii. Ale nie tylko sposób ujęcia tematu i forma zbliżają Marcina do twórczości surrealistów. To także, sposób pracy oparty o intuicjonizm, o którym mówi sam autor : ”fotografia gdzie postaci z pleców wyrasta drzewo powstała tak : idąc któregoś dnia klatką schodową zauważyłem, że ktoś wystawił do wyrzucenia takie małe drzewko. Wróciłem się po nie i już wiedziałem, że zrobię dokładnie takie zdjęcie.” „Mimo, iż zdjęcia są wyreżyserowane, to w momencie gdy sam sobie pozuję jest to czysto intuicyjna gra, zwłaszcza, że samowyzwalacz wyzwala migawkę po 10 sekundach.”
Trudno jest również rozgryźć symbolikę zdjęć Marcina, każdy może ją bowiem interpretować po swojemu w odniesieniu do Junga, Freuda, tradycji ikonograficznych, czy własnej gry skojarzeń osadzonej w indywidualnej wrażliwości („bezsensowna gra myśli” wg. A. Bretona).
Powrót
