Marcelo Zammenhoff - Słońce nad Lehistanem

Jedno z pomieszczeń Wozowni zostanie zaaranżowane na podobieństwo typowego pokoju mieszkalnego z przełomu lat 80. i 90., z telewizorem kineskopowym, który nadaje program złożony wyłącznie ze starych fragmentów prognozy pogody. Prognozy dosłownie i w przenośni są kiepskie, jednak pomieszczenie oświetla niezwykle jasna żarówka, imitująca słońce. Jak mówi artysta jest to zabarwiona lekką ironią instalacja sentymentalno-melancholijna, traktująca o pogodzie, teoriach spiskowych i imigracji wewnętrznej. Prognozy nieustającego deszczu odwołują się na poziomie ogólnym do niesprzyjających warunków klimatycznych w naszym kraju, ale także do wielkiej powodzi z 1997 roku. Wtedy to pojawiły się spekulacje zakładające świadomą manipulację pogodą przez Rosjan. Sprzyjał temu fakt, że słyszało się o próbach sztucznego rozpraszania chmur przy pomocy samolotów przed rosyjskimi uroczystościami państwowymi.

Wnętrza takie jak zrekonstruowane na wystawie jeszcze 15 lat temu były zwyczajnymi pomieszczeniami mieszkalnymi, obecnie stanowią jednak przedmiot kpin jako wyraz polskiej „bylajkości” i złego gustu. Sentymentalna podróż artysty do przełomu lat 80. i 90. daje asumpt do spojrzenia na polskość i przemiany zachodzące w sposobie potocznego jej definiowania.

Wystawę dopełnia umieszczona w sali laboratorium instalacja Rakieta . Obiekt jest metalowo-cyfrowym, kinetyczo-elektrycznym totemem Edwarda Gierka - pierwszego sekretarza PZPR. Gierek utożsamiany jest z okresem wielkich przemian: otwarcia się Polski na Zachód, dobrobytu, wzrostu gospodarczego, ale i wielkich obietnic bez pokrycia, a na koniec, galopującego kryzysu. Epoka Gierka to czas narodzin i dzieciństwa autora pracy.