Mandala

Urodził się w 1894 r w Warszawie, zmarł w 1988 tamże. Studia w warszawskiej SSP pod kierunkiem S. Lentza. Debiutował na wystawie grupy formistów. Jeden z inicjatorów nurtu konstruktywistycznego w polskim malarstwie.Założyciel grupy Blok Kubistów, Suprematystów i Konstruktywistów. Ściśle związany z międzynarodowymi grupami artystycznymi działającymi w Paryżu - Cercle et Carre, Abstraction-Creation. Wystawiał zarówno w Polsce jak i zagranicą. Współredagował pismo "L`art. Contemporain - Sztuka Współczesna". Zajmował się publicystyką i teorią sztuki. Był jednym z twórców Międzynarodowej Kolekcji Sztuki Nowoczesnej w Łodzi, otwartej dla publiczności w 1931 r. Po wojnie związany z Galeria Krzywe Koło w Warszawie. Inicjator powołania do życia Galerii Foksal w 1955 r. W twórczości artysty odnależć można wpływy kolejnych nurtów awangardy XX w - od kubizujących prac przez konstruktywizm do abstrakcji geometrycznej. Przez ponad 20 lat tworzył reliefy, zarzucając prace malarskie. Twórca "białych obrazów" - pustych płaszczyzn z ledwie zaznaczonymi liniami. Artysta uznany przez międzynarodową krytykę za jednego z twórców sztuki XX wieku.

Jerzy Truszkowski w latach 1980-1986 studiował w Instytucie Wychowania Artystycznego na UMCS w Lublinie. Od 1984 r. był prywatnym asystentem Zofii Kulik i Przemysława Kwieka (KwieKulik). W latach 1983-1986 z grupą Łódź Kaliska, Zbyszko Trzeciakowskim i Jackiem Kryszkowskim współtworzył alternatywną Kulturę Zrzuty i podziemne pisma artystyczne „Tango” oraz "Halo Halo". W latach 1985-1989 ze Zbigniewem Liberą, Barbarą Konopką, Jackiem Rydeckim, Anną „Mirosłavą” Nowak, Januszem Rasińskim i Barbarą Wysocką współtworzył grupę Sternenhoch. Wspólnie malowali obrazy, koncertowali, wystawiali i wywoływali skandale organizowali akcje artystyczne/happeningi. Rysunki i obrazy Truszkowskiego zyskały popularność po wystawie grupowej „Sztuka jest elektryczna” (1983, BWA Lublin) oraz indywidualnej „Nihilizm Intelektu” na łódzkim Strychu i w warszawskiej Pracowni Dziekanka (1984). Jest jednym z prekursorów sztuki krytycznej i politycznej. Po 1990 r. opublikował kilkadziesiąt artykułów w prasie fachowej i sześć książek o sztuce współczesnej, czterokrotnie był stypendystą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W 1992 r. przebywał na trzymiesięcznym stypendium w Japonii po udziale w wystawie „Time and Tide” w Tokyo. Jego malarstwo cechuje ironiczna gra z różnymi konwencjami i stylami. Obrazy, fotografie oraz instalacje Truszkowskiego znajdują się m.in. w Muzeach Narodowych we Wrocławiu i Szczecinie, w Muzeach Sztuki w Łodzi i Samarze (Rosja), w kolekcji Znaki Czasu w Katowicach, w Muzeum Okręgowym w Bydgoszczy, w Muzeum Caricino w Moskwie, w Centrach Sztuki Współczesnej w Warszawie i Moskwie.

W 2002 r. artysta przyjął pseudonim artystyczny Max Hexer.

Urodziła się w 1930 w Katowicach; skończyła filię krakowskiej ASP w Katowicach. Współtworzyła grupę St-53. W latach 50-tych inspirowała się sztuką W. Strzemińskiego i P. Mondriana; jej późniejsza sztuka ukonstytuowała się w kontakcie z filozofią buddyzmu i zen. Należała wraz z H. Wańkiem i A. Urbanowiczem do grupy Oneiron. Jej sztuka nawiązuje wyraźnie do tradycji dalekowschodniej.

Urodził się w 1938 w Wilnie. Studiował na ASP w Krakowie i Katowicach. Dyplom otrzymał w 1962. Był członkiem grupy ARKAT. Wraz z Urszula Broll, Antonim Halorem, Zygmuntem Stuchlikiem, Andrzejem Urbanowiczem i Henrykiem Wańkiem spotykają się w Katowicach, aby dyskutować i rozważać problemy ich nurtujące, a także realizować wspólne przedsięwzięcia artystyczne. 1967 Osoby te zawiązały "Tajną Kronikę Grupy Pięciu Osób", zwaną później "Ligą Spostrzeżeń Duchowych" lub kręgiem ONEIRON. Założyciel na przełomie lat 60/70 galerii "Katowice". Organizator trzech "Katowickich Spotkań Twórców i Teoretyków Sztuki". Brał udział w wielu wystawach zbiorowych i indywidualnych w kraju i za granicą. Zajmuje się malarstwem, grafiką, jest autorem aranżacji przestrzennych, realizuje działania para teatralne. Eseista, krytyk. Mieszka i pracuje w Katowicach.
Ważniejsze wystawy: 1963 - pierwsza wystawa indywidualna w Galerii Sztuki Nowoczesnej (Krzywe Koło) w Warszawie; 1992 - wystawa retrospektywna (1962-1992) w Galerii Sztuki Współczesnej BWA w Katowicach.
W 1993 powołał Ośrodek Edukacji Kulturą "Hermaion" ; w 1996 założył Teatr "ONEIRON 3"; jego działalność inauguruje widowisko-performance "Krotochwila".

Urodzona we Wrocławiu. W 1971 ukończyła Wydział Rzeźby warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. W latach 1970-1971 realizowała pracę dyplomową, której prezentacja polegała na symultanicznym pokazie na trzech ekranach ok. 500 przezroczy.
Od 1971 roku w artystycznym duecie z Przemysławem Kwiekiem jako KwieKulik prowadzili za własne pieniądze, w swoim prywatnym mieszkaniu w Warszawie niezależną Pracownię Działań, Dokumentacji i Upowszechniania (PDDiU). Realizowali wówczas działania typu performance, instalacje, obiekty, slajdy, czarno-białe fotografie, filmy, wideo, rysunek, malarstwo, pieczątki, mail-art., interwencje, teksty.
Od roku 1987 Zofia Kulik pracuje indywidualnie, wykonując przede wszystkim wielokrotnie naświetlane fotografie czarno-białe, a także instalacje, obiekty, gabloty i prace wideo.

Urodzony w Otwocku.
1975- 1979 Studia na Akademii Teologii Katolickiej (historia filozofii)
1979- 1988 Studia doktoranckie w Monachium i Berlinie Zachodnim (historia filozofii)
1979- 2003 Wystawy obrazów, rysunków, gobelinów i witraży w Monachium, Berlinie Zachodnim, Krakowie i Warszawie.
1975- 2003 liczne teksty o sztuce, filozofii i muzyce w magazynach Jazz, Exlibris, Playboy, Wprost, Aktivist, Przekrój.
1999- 2001 Redaktor naczelny miesięcznika Max.
0d 1979 praca naukowa: krenologia, ontologia Heideggera.
Od 1991 projektowanie tkanin, witraży, gobelinów, ceramiki, grafiki uzytkowej i rzeźb z drewna i metalu.
Od 1991 prezes firmy fonograficznej Kamiling Co.
Od 2002 prezes zarządu Instytutu Badań DNA.

Artystka sztuk wizualnych. W swoich pracach wykorzystuje wideo, animację komputerową i fotografię, zajmuje się malarstwem. Mieszka i pracuje w Warszawie.
W 2001 roku obroniła dyplom w Instytucie Sztuki Uniwersytetu Śląskiego w Cieszynie.
W roku 2002 otrzymała Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

"Kiedy zamieszkałem w pracowni Zofii K. i Jana Stanisława W., a być może i Przemysława K. przy Wiejskiej 8, moją uwagę zajął portret foto b. premiera Józefa C, w dobrej ramie, który wkrótce został zastąpiony lustrem, wstawionym przez jeszcze lepszego szklarza z Mokotowskiej. Wtedy Monika A., obecnie O\' Dowd,  przyjaciółka Hani W. rzekła: powinieneś fotografować.
Bardzo mnie pociągała władza, więc powołałem Republikę Pleksiglasu i zostałem jej Konsulem.
Najlepsze zdjęcia, które wtedy zrobiłem, są w Muzeum Fotografii w Lozannie, inne w Muzeum ASP w W-wie, może też w Muzeum Van Gogha w A\'dam\'ie, w Galerii Bielskiej w B-B.
Fotografowanie jest jak kopanie złota na Alasce, masz działkę i szukasz, ale nigdy nie wiadomo, czy jest to dobra miejscówka, więc zawsze warto szukać nowego.
Dobra fotografia, to taka, która zmienia moje życie."
                                              Jacek Malicki