Małgorzata Wielek-Mandrela - Badanie serca

Temat serce jest bardzo szerokim problemem i przywołuje bardzo wiele skojarzeń. Serce ma niemałe zadanie. Prawa komora, lewa komora, wielka pompa, mięsień, miejsce zjawisk elektrycznych. Serce jako ideał, coś nieskończenie dobrego, źródło.

"Badanie serca" to prześwietlanie człowieka i innych stworzeń. Nie jest to rentgen, nie widać części kostnych organizmu. To awans serca z poziomu części anatomicznej do rangi symbolu. Korzystam z atlasu anatomicznego, z prostych schematów. Badam serce od strony jego biologii. Mięso, żyły, aorta, przedsionek, zastawka...

To dwuznaczność, nie mówienie wprost ale za pomocą różnych znaków, haseł, szyfrów, symboli. Serce maskuję je pod różnymi schematami. Szukam ekwiwalentu, różnych sposobów na wyrażenie tego tematu. Moje postacie - bohaterowie są uwikłane wraz ze swymi sercami - uczuciami. Pomiędzy układem krwionośnym, a jakąś surrealistyczną rzeczywistością.

Idąc tym tropem spotykam zwierzęta. Wplątane w kicz, banał i ckliwość czyli jeleń, łabędź i pies. Oto trójka moich wyeksploatowanych modeli. Doszukuję się tutaj pierwiastka ludzkiego, w tym spojrzeniu. To jakby milczący człowiek, ogarnięty niemocą komunikowania się, rozmawiania, wypowiadania uczuć.

Do tej ckliwej atmosfery dołączają wzory z ludowych makatek, scenki rodzajowe, przysłowia o wymowie "serdecznej", wzory tekstyliów.

W obrazach jest pewna wielowarstwowość światów. Istnieją one równolegle, nakładają się na siebie, wywierają wpływ. Rzeczywistość miesza się z fikcją, zaciera się granica, nie wiadomo już na pewno co jest czym.




Powrót