Małgorzata Widomska, Michał Bugalski - Jaskinia

Na wystawie artyści zaproszą nas do miejsca, w którym wspólnie się wychowywali i dorastali. Sytuację tę opisuje Małgorzata Widomska: Przywołując obecność domu rodzinnego w galerii poruszamy się w głąb dzieciństwa, czyli przestrzeni, która wydaje się pełnić symboliczną rolę wypełnienia braku podmiotu, którym już dłużej nie jesteśmy. Poprzez obraz staramy się wywołać w sobie i odbiorcy doświadczające dziecko. Jego ciekawość i odwagę. Nieskomplikowane formy, mówią o silnych, prostych uczuciach, powstrzymują od wartościowania. Pomimo, że z łatwością identyfikujemy w naszych pracach zdarzenia i osoby, fotografie Michała jak moje obrazy są bardzo bliskie abstrakcji. Jest to abstrakcja pozostająca w pewnym rozdarciu; niechętnie wyzbywa się funkcji ikonograficznej jednocześnie traktuje treść, jako redukcję doświadczenia. Staramy się włączyć pamięć w zmysłowość obrazu, ponieważ tęsknimy zmysłami, nimi również rozumiemy. Sama sytuacja zderzenia narracji siostry i brata uwidacznia podobieństwa i różnice percepcji. Tytułowa jaskinia jest miejscem ukrytych misteriów i inicjacji, sceną narodzin relacji i świadomości, pierwszym polem sztuki.