Małgorzata Szymankiewicz - Czarna dziura
Malarstwo Małgorzaty Szymankiewicz można opisać krótko jako eksperyment, którego przedmiotem jest barwna plama. Plama to jeden z podstawowych środków plastycznej ekspresji. U artystki przybiera jednak zupełnie nieoczekiwane formy. Czasami swobodnie ,"rozlewa" się po płótnie, nie icząc się z ramami obrazu, w innym cyklu pojawia się w bardziej namacalnie. Plama staje się również parafrazą dziury wygryzionej w płótnie przez żarłoczną gąsienicę, a w kolejnych kompozycjach - formą płaską, rozpadającą się na poszczególne kawałki, przechodzącą w kolejnych obrazach od dezintegracji do ponownie, "posklejanej" całości. Szymankiewicz opisując swoje obrazy stwierdza "Są one na pograniczu żartu z malarstwa abstrakcyjnego i stanowią dla widza pewnego rodzaju pułapkę". Czarna dziura to obiekt astronomiczny pochłaniający wszystko co znajduje się w jego pobliżu, świecący światłem uwięzionej materii. Czy może zostać uznana za metaforę malarstwa współczesnego? Podobnie sztuka pochłania rzeczywistość ciągle rozszerzając swoje granice.
Powrót
