Małgorzata Druska - Malarstwo
Jest kilka cech w sposób szczególny wyróżniających malarstwo Małgorzaty Druskiej. Pierwszy to klasyczny temat – martwa natura, ale traktowany w bardzo nieklasyczny sposób. Autorka portretuje przedmioty. Malując, nie patrzy jednak na modeli swoich płócien. Tworzy z pamięci. Czyni tak świadomie, gdyż jej celem nie jest perfekcja w odwzorowaniu rzeczywistości. To nie interesuje jej zupełnie. Druska maluje przedmioty, bo jest podświadomą abstrakcjonistką, i to w wydaniu geometrycznym. Ciekawią ją relacje pomiędzy geometrią brył, wzajemne oddziaływanie plam koloru, czysto optyczne efekty wynikające z decyzji lokowania obiektów na płaszczyźnie. Z takiego sposobu myślenia wywodzi się też fragmentaryczność jej przedstawień. Maluje połówki talerzy, kawałki filiżanek, krzesła tylko w postaci oparcia i skosy stołowego blatu. Tak na prawdę jednak maluje półkola, elipsy, trójkąty i prostokąty. Ich relacje buduje w stosunkach równoległych lub po diagonali. Kompozycję konstruuje rozważnie i precyzyjnie. Woli, kiedy na obrazie jest tłoczno, ale często też stosuje układy oparte na kontrapunkcie, kiedy z jednej strony płóótna znajdują się liczne, intensywne w wyrazie przedmioty, a z drugiej płaszczyzna niczym nie zaburzonego czystego koloru.
Powrót
Powrót
