Malarstwo Laureatów Nagrody im. Jana Cybisa
Wystawy malarstwa Laureatów Nagrody im. Jana Cybisa: Tadeusz Dominik, Jacek Sempoliński, Stefan Gierowski, Łukasz Korolkiewicz, Zbigniew Makowski, Henryk Błachnio, Jan Dobkowski, Jerzy Mierzejewski, Leon Tarasewicz, Tomasz Ciecierski oraz Laureatów Nagrody Talensa: Anna Trochim, Apoloniusz Węgłowski, Mariusz Dąbrowski
Wystawa warszawskich laureatów nagród przyznawanych przez Okręg Warszawski ZPAP za wybitne osiągnięcia w dziedzinie malarstwa: prestiżowej nagrody im. Jana Cybisa oraz nagrody Firmy Talens dla artystów młodszego pokolenia, stanowi interesującą okazję do prześledzenia różnorodnych form wypowiedzi poprzez malarstwo sztalugowe.
W ekspozycji zgodzili się wziąć udział znani artyści-spadkobiercy bogatej tradycji malarskiej, którzy sami dokonali doboru prac tak, by w najwłaściwszy sposób charakteryzowały ich indywidualne podejście do tej dyscypliny sztuki. Ich twórczość z jednej strony wyrasta z głębokiej świadomości i znajomości sztuki dawnych mistrzów, z drugiej pokazuje ogromny wkład w dzieje sztuki polskiej. To twórcy-kreatorzy nowej rzeczywistości, wierni obrazowi malarskiemu, będącemu kolebką wszystkich działań zmierzających do utrwalenia obrazu świata widzialnego i wyobrażonego. Wystawa ukazuje jak różnorodnie mogą być traktowane zagadnienia kompozycji, przestrzeni, barwy, faktury, czy światła w obrazie. Równie różnorodny jest jej przekaz treściowy.
Spośród trzynastu prezentowanych twórców każdy wypowiada się właściwym sobie językiem. Jedni, poprzez sztukę przedstawiającą, rzadko naśladującą rzeczywistość (pejzaże metafizyczne Jerzego Mierzejewskiego, surrealistyczno-filozoficzne prace Zbigniewa Makowskiego, spontaniczne i ekspresyjne portrety duszy Jacka Sempolińskiego, fotograficzne obrazy świata Łukasza Korolkiewicza, symboliczne wnętrza architektoniczne Henryka Błachnio, obrazujące ekspansję życia i kosmosu prace Jana Dobkowskiego, czy portrety przedmiotów Mariusza Dąbrowskiego), inni zmierzają ku formom syntetycznym, bezprzedmiotowym. Sięgają po język abstrakcji lirycznej, bądź geometrycznej, odchodzą od inspiracji otoczeniem, ku malarstwu czystemu (witalne widoki natury Tadeusza Dominika, monumentalne instalacje malarskie Leona Tarasewicza, reliefowe kompozycje pejzażowe Tomasza Ciecierskiego, świetliste pejzaże barwne Stefana Gierowskiego, czy wielobarwne, chromatyczne podporządkowane rygorowi geometrii kompozycje Anny Trochim i Apoloniusza Węgłowskiego).
To prace, które mówią o indywidualnej wrażliwości na naturę, otoczenie, człowieka, o osobistych doświadczeniach. Są próba odkrycia tajemnicy rządzących uniwersum prawideł, staraniem o przywrócenie w obrazie rozbitemu światu utraconej jedności i porządku.
Prezentacja odbywa się w nieprzypadkowym miejscu – XIII-wiecznym podominikańskim kościele, od wielu lat służącym jako galeria sztuki współczesnej. W murach noszących w sobie znamiona historii spotykają się miłośnicy niekonwencjonalnych widowisk artystycznych, teatralnych, melomani, jak również admiratorzy sztuk plastycznych, zarówno związanych z nowymi mediami (tu po raz pierwszy w Polsce, w l. 80. odbyły się spotkania artystów zajmujących się sztuką komputerową), jak i tradycyjnymi (Biennale Form Przestrzennych). Tym razem gotyckie, przestronne wnętrze pozwala na pogodzenie i swobodne wyeksponowanie w jednej przestrzeni prac trzynastu różnych indywidualności.
Powrót
Wystawa warszawskich laureatów nagród przyznawanych przez Okręg Warszawski ZPAP za wybitne osiągnięcia w dziedzinie malarstwa: prestiżowej nagrody im. Jana Cybisa oraz nagrody Firmy Talens dla artystów młodszego pokolenia, stanowi interesującą okazję do prześledzenia różnorodnych form wypowiedzi poprzez malarstwo sztalugowe.
W ekspozycji zgodzili się wziąć udział znani artyści-spadkobiercy bogatej tradycji malarskiej, którzy sami dokonali doboru prac tak, by w najwłaściwszy sposób charakteryzowały ich indywidualne podejście do tej dyscypliny sztuki. Ich twórczość z jednej strony wyrasta z głębokiej świadomości i znajomości sztuki dawnych mistrzów, z drugiej pokazuje ogromny wkład w dzieje sztuki polskiej. To twórcy-kreatorzy nowej rzeczywistości, wierni obrazowi malarskiemu, będącemu kolebką wszystkich działań zmierzających do utrwalenia obrazu świata widzialnego i wyobrażonego. Wystawa ukazuje jak różnorodnie mogą być traktowane zagadnienia kompozycji, przestrzeni, barwy, faktury, czy światła w obrazie. Równie różnorodny jest jej przekaz treściowy.
Spośród trzynastu prezentowanych twórców każdy wypowiada się właściwym sobie językiem. Jedni, poprzez sztukę przedstawiającą, rzadko naśladującą rzeczywistość (pejzaże metafizyczne Jerzego Mierzejewskiego, surrealistyczno-filozoficzne prace Zbigniewa Makowskiego, spontaniczne i ekspresyjne portrety duszy Jacka Sempolińskiego, fotograficzne obrazy świata Łukasza Korolkiewicza, symboliczne wnętrza architektoniczne Henryka Błachnio, obrazujące ekspansję życia i kosmosu prace Jana Dobkowskiego, czy portrety przedmiotów Mariusza Dąbrowskiego), inni zmierzają ku formom syntetycznym, bezprzedmiotowym. Sięgają po język abstrakcji lirycznej, bądź geometrycznej, odchodzą od inspiracji otoczeniem, ku malarstwu czystemu (witalne widoki natury Tadeusza Dominika, monumentalne instalacje malarskie Leona Tarasewicza, reliefowe kompozycje pejzażowe Tomasza Ciecierskiego, świetliste pejzaże barwne Stefana Gierowskiego, czy wielobarwne, chromatyczne podporządkowane rygorowi geometrii kompozycje Anny Trochim i Apoloniusza Węgłowskiego).
To prace, które mówią o indywidualnej wrażliwości na naturę, otoczenie, człowieka, o osobistych doświadczeniach. Są próba odkrycia tajemnicy rządzących uniwersum prawideł, staraniem o przywrócenie w obrazie rozbitemu światu utraconej jedności i porządku.
Prezentacja odbywa się w nieprzypadkowym miejscu – XIII-wiecznym podominikańskim kościele, od wielu lat służącym jako galeria sztuki współczesnej. W murach noszących w sobie znamiona historii spotykają się miłośnicy niekonwencjonalnych widowisk artystycznych, teatralnych, melomani, jak również admiratorzy sztuk plastycznych, zarówno związanych z nowymi mediami (tu po raz pierwszy w Polsce, w l. 80. odbyły się spotkania artystów zajmujących się sztuką komputerową), jak i tradycyjnymi (Biennale Form Przestrzennych). Tym razem gotyckie, przestronne wnętrze pozwala na pogodzenie i swobodne wyeksponowanie w jednej przestrzeni prac trzynastu różnych indywidualności.
Powrót
