Malarstwo Jerzego Marosza

W malarstwie Jerzego Marosza wzrusza przede wszystkim kolor, miękkość obrazowania, widoczna miłość życia w opisywaniu każdego bohatera malarskiego, nie tylko wtedy, kiedy są to zmysłowe postacie kobiet, ale także kiedy malarz sięga po martwą naturę, przedmiot, nadając mu cechy osobiste, wyróżniając kolorem, fakturą, gestem pędzla. Wielu krytyków piszących o malarstwie autora, podkreślało znaczenie dużych płaszczyzn obrazów, w których namalowane obiekty działają dodatkową siłą, siłą impulsu.

„Na poły abstrakcyjne przedstawienia przytłaczają dynamiką, emanującą od nich biologicznością i erotyką graniczącą z obłędem i śmiercią. Wszystkie emocje sprowadzone zostają do formy znaku, symbolu, czegoś, co przypomina rozkrzyżowane, rozpięte ciało, zamknięte w ciasnej, pustej przestrzeni.

Duże płaszczyzny obrazów, płaskie przestrzenie, a w nich zawarte trójwymiarowe obiekty. Są jak manifestacja siły impulsu rządzącego naturą i podległym jej człowiekiem. Człowiekiem, który tworzy i tym, który jest inspiracją. Człowiekiem, który stara się zaufać swej intuicji i temu, który jest uwikłany, jak w pajęczą sieć w cywilizacyjne domina. (...)

Jerzy Marosz w swej twórczości godzi ze sobą dwie zdaje się zupełnie sprzeczne wartości: potrzebę nagłego wyładowania swych emocji pod wpływem nagłego impulsu, przy jednoczesnym hołdzie dla wartości nieprzemijających, dla tradycji i związanej z nią obrzędowości. Czasami jakby nie do końca uświadomionego sięgania do pewnych znaków czy symboli tkwiących głęboko w podświadomości. A wszystko to jest powiązane obsesyjnie wszechobecnym problemem czasu i jego nieuniknionej konsekwencji - przemijaniem." /fragment tekstu Barbary Gałążewskiej – Impuls rytualny/


Powrót