Malarskie etiudy-twórczość Aneri Ireny Weissowej

Aneri Irena Weissowa z Silberbergów urodziła się w Łodzi w 1888, zmarła w 1981r. w Krakowie. Studiowała w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych malarstwo u Karola Tichego i Konrada Krzyżanowskiego oraz rzeźbę u Xawerego Dunikowskiego. Naukę kontynuowała w Krakowie na prywatnym kursie u swojego przyszłego męża Wojciecha Weissa. W Wiedniu podjęła naukę w wiedeńskiej Kunstgewerbeschule. Od 1918 roku zaczyna posługiwać się pseudonimem artystycznym Aneri będącego anagramem jej imienia. Uczestniczy w wystawach Towarzystwa Artystów Polskich “Sztuka”.
Po śmierci męża Wojciecha Weissa-wielkiego malarza, u boku którego rozkwitała jej twórczość, nie przestaje pracować. W latach sześćdziesiątych maluje cykl portretów polskich astronomów do Planetarium w Chorzowie, oraz profesorów Uniwersytetu Jagiellońskiego, rektorów Politechniki Krakowskiej. W 1979 odbywa się Wielka Wystawa Jubileuszowa z okazji dziewięćdziesięciolecia artystki w Pałacu Sztuki w Krakowie.
Aneri do końca swych dni nie ustaje w pracy twórczej, mając dziewięćdziesiąt dwa lata odchodzi, pozostawiając na swych sztalugach niedokończony obraz „Herbaciane róże” (1981).

Twórczość Aneri Weissowej obejmowała przede wszystkim pejzaż i martwą naturę, ale również portret i intymne sceny z wnętrz. Na ekspozycję wystawy „Malarskie etiudy-twórczość Aneri Ireny Weissowej” składa się trzydzieści prac, które przekrojowo pokazują wszystkie motywy twórczości artystki. Przeważającą cześć ekspozycji stanowią portrety i pejzaże. Po latach nauki patrzenia, studiów i szkiców Aneri wytworzyła własną wizję pejzażu kalwaryjskiego, charakteryzującą się odległymi i zamglonymi horyzontami dominującymi nad całością bezkresnego nieba. Pod nieboskłonem maluje rozległe pola i pasma wzgórz kształtujące horyzont. Niekiedy w oddali pojawia się sylwetka klasztoru lub wzgórze Lanckorony.
Plenerowe malarstwo Aneri dopełniane było studiami z licznych podróży do Włoch i Francji. Do wybuchu II wojny światowej wyjeżdża również co roku na letnie wakacje do Jastrzębiej Góry- maluje liczne pejzaże morskie z sylwetami dzieci i męża przy sztalugach na plaży lub wśród nadmorskich wydm.
Ekspozycję uzupełniają martwe natury oraz kwiaty, których temat zaczął pojawiać się w jej twórczości w latach dwudziestych. Przez ponad 60 lat kwiaty ciągle gościły w jej pracowni. Przynoszone z wędrówek po polach i łąkach, zrywane w bujnie otaczającym ogrodzie dom czy też podarowane przez przyjaciół licznie odwiedzających Irenę. Wśród kwiatowych studiów wiele jest piwonii, róż, cynii czy astrów, komponowane w wysmakowanej ceramice przywożonej niekiedy z Wenecji i Powansji ale też w prostych ludowych dzbankach kupowanych przez Aneri na odpustowych jarmarkach kalwaryjskich.
Prace przedstawione na wystawie pokazują dorobek artystki z okresu od 1908 do 1975 roku.


Powrót