Maja Kiesner - Nigdzie
Maria Kiesner maluje typowe dla poprzedniej epoki motywy pejzażu miejskiego – blokowiska, obiekty sportowe, fabryki, szkoły, mosty, fontanny, supersamy, budynki użyteczności publicznej noszące znamiona socmodernistycznego stylu.
Początkowo uwieczniała je jako dowcip. Obecnie najczęściej tworzy portrety symbolom architektury l. 60-80 XX w.: PTTK-om, halom ludowym, domom kultury, stadionom, czy dworcom kolejowym w nostalgicznym tonie opowiadając o sobie, swojej młodości. Proste, zgeometryzowane budowle artystka umiejscawia w romantycznej, pełnej dramatyzmu i napięcia scenerii – w momencie jakby przed burzą. Ciemne chmury kłębią się w dwóch trzecich partii obrazu. Obniżony horyzont, makietowe zabudowania w dolnej części kompozycji przypominają weduty XVII-wiecznych Holendrów. Silne światło wydobywa geometrię budynku, niebo jest szare, a budowla oświetlona. Wprowadza swoistą grę brył w świetle – odnosząc ją do podstawowych dogmatów modernizmu dotyczących zarówno przestrzeni, jak i koloru. Pozornie sprzeczne tendencje zderza ze sobą na jednej płaszczyźnie obrazu – malarskość krajobrazu z uporządkowaną i syntetycznie potraktowaną architekturą. Podobnie do Le Corbusiera unika koloru jako czynnika rozbijającego i dezorganizującego bryłę. Używa barw brudnych, stonowanych: szarości, czerni, błękitów, ugrów, zieleni, zestawień zbliżonych do kolorystyki starych zdjęć z literatury lat 60. i 70., bądź pocztówek, które wielokrotnie są dla niej inspiracją. Mają one wyszukany światłocień i klimat tamtych czasów, które autorka wspomina z rozrzewnieniem, jako czasy swojego dzieciństwa, ale również wielu absurdów. Architektura minionych lat jest jej najbliższa, ale z równie dużym zaangażowaniem maluje współczesne drapacze chmur (przypomnijmy choćby dyplom poświęcony miastu Nowy Jork, od którego zaczęła malować weduty). Ważny jest nie tyle konkretny okres, ale interesująca, ciekawie doświetlona bryła. Kiesner powołuje do życia obrazy pozornie brzydkie, banalne i jednocześnie dzięki wyczyszczeniu kompozycji – niezwykle wysmakowane i estetyczne. Jej minimalistyczne obrazy uwieczniają budynki o przejrzystych formach i wnętrzach pozbawionych człowieka, które bez jego obecności doskonale opowiadają o ludzkim losie. W twórczości Marii Kiesner utopijna architektura minionej epoki „napiętnowana” jej malarskim indywidualizmem, ożywa w nowym kontekście. Wywołując nostalgiczne skojarzenia przedłuża swoją egzystencję nie tylko na jej płótnach, ale również w naszej pamięci.
Powrót
Początkowo uwieczniała je jako dowcip. Obecnie najczęściej tworzy portrety symbolom architektury l. 60-80 XX w.: PTTK-om, halom ludowym, domom kultury, stadionom, czy dworcom kolejowym w nostalgicznym tonie opowiadając o sobie, swojej młodości. Proste, zgeometryzowane budowle artystka umiejscawia w romantycznej, pełnej dramatyzmu i napięcia scenerii – w momencie jakby przed burzą. Ciemne chmury kłębią się w dwóch trzecich partii obrazu. Obniżony horyzont, makietowe zabudowania w dolnej części kompozycji przypominają weduty XVII-wiecznych Holendrów. Silne światło wydobywa geometrię budynku, niebo jest szare, a budowla oświetlona. Wprowadza swoistą grę brył w świetle – odnosząc ją do podstawowych dogmatów modernizmu dotyczących zarówno przestrzeni, jak i koloru. Pozornie sprzeczne tendencje zderza ze sobą na jednej płaszczyźnie obrazu – malarskość krajobrazu z uporządkowaną i syntetycznie potraktowaną architekturą. Podobnie do Le Corbusiera unika koloru jako czynnika rozbijającego i dezorganizującego bryłę. Używa barw brudnych, stonowanych: szarości, czerni, błękitów, ugrów, zieleni, zestawień zbliżonych do kolorystyki starych zdjęć z literatury lat 60. i 70., bądź pocztówek, które wielokrotnie są dla niej inspiracją. Mają one wyszukany światłocień i klimat tamtych czasów, które autorka wspomina z rozrzewnieniem, jako czasy swojego dzieciństwa, ale również wielu absurdów. Architektura minionych lat jest jej najbliższa, ale z równie dużym zaangażowaniem maluje współczesne drapacze chmur (przypomnijmy choćby dyplom poświęcony miastu Nowy Jork, od którego zaczęła malować weduty). Ważny jest nie tyle konkretny okres, ale interesująca, ciekawie doświetlona bryła. Kiesner powołuje do życia obrazy pozornie brzydkie, banalne i jednocześnie dzięki wyczyszczeniu kompozycji – niezwykle wysmakowane i estetyczne. Jej minimalistyczne obrazy uwieczniają budynki o przejrzystych formach i wnętrzach pozbawionych człowieka, które bez jego obecności doskonale opowiadają o ludzkim losie. W twórczości Marii Kiesner utopijna architektura minionej epoki „napiętnowana” jej malarskim indywidualizmem, ożywa w nowym kontekście. Wywołując nostalgiczne skojarzenia przedłuża swoją egzystencję nie tylko na jej płótnach, ale również w naszej pamięci.
Galeria prac
Powrót
