MACIEJ SZAŃKOWSKI - WARSZTAT…
Wernisaż: 11 czerwca, godz. 18.00
Maciej Szańkowski urodził się w 1938 roku w Woli Libertowskiej. 1952-57 uczył się rzeźby pod kierunkiem A. Kenara w Zakopanem. 1957-1963 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie na Wydziale Rzeźby w pracowni J. Jarnuszkiewicza. 1971-72 stypendium Rządu Francuskiego. Profesor na Wydziale Sztuk Pięknych UMK w Toruniu, kierujący od 1998 Zakładem Rzeźby. 1982-2003 prowadził pracownię rzeźby w PWSSP (ASP) w Poznaniu. Mieszka i pracuje w Warszawie.
Tworzy w dziedzinie szeroko pojmowanej rzeźby – od realizacji kameralnych do monumentalnych.
Warsztat rzeźbiarza Macieja Szańkowskiego, który artysta prezentuje na wystawie w galerii Kordegarda to dokumentacja wycinka zaledwie jego twórczej działalności: Jednakże ów prezentowany obecnie fragment w rozumieniu artysty i oceniających jego dzieło jest niezwykle istotny.
Od 1973 Szańkowski tworzy rzeźby, które nazywa Składaki, złożone z połączonych ze sobą zawiasami oszczędnych i wymownych form, które, po rozłożeniu, zyskują trójwymiarowy kształt. Konsekwencją takiego rodzaju warsztatu były kreowane od 1975 Rysunki przestrzenne, reliefy z kamionki, wykorzystujące kontrast między formą płaską a jej potencjalną wielowymiarowością. Trzy lata później konsekwencją reliefów z kamionki staje się cykl Ukryty wymiar –prace składające się z form wycinanych z półprzezroczystego papieru, często uzupełnianych kreską. Jeszcze dalszą konsekwencją tego sposobu myślenia są Kalki. Wydzierane i wycinane, wielokrotnie składane, istnieją na płaszczyźnie, prowadząc swego rodzaju grę z trójwymiarową przestrzenią. Gdyż przestrzeń dla artysty to jeszcze jeden materiał do kształtowania, część jego warsztatu.
Tak wiec ów warsztat artysty to sprzeczne z ideą rzeźby materiały ulotne, nietrwałe, jak papier czy kalka techniczna, tym bardziej sprzeczne, że półprzezroczyste, używane wbrew pojęciom ciężaru, stabilności, siły. Uczynione z tych materiałów obiekty mieszczą się w płaszczyźnie, ale jednocześnie sugerują – na podobieństwo malarstwa – przestrzeń. Przestrzeń ukrytą, przestrzeń hipotetyczną. Przestrzeń zawierająca się w samej strukturze dzieła. Między płaszczyzną a przestrzenią zawiera się obszar, który artysta nazywa warsztatem.
Powrót
Maciej Szańkowski urodził się w 1938 roku w Woli Libertowskiej. 1952-57 uczył się rzeźby pod kierunkiem A. Kenara w Zakopanem. 1957-1963 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie na Wydziale Rzeźby w pracowni J. Jarnuszkiewicza. 1971-72 stypendium Rządu Francuskiego. Profesor na Wydziale Sztuk Pięknych UMK w Toruniu, kierujący od 1998 Zakładem Rzeźby. 1982-2003 prowadził pracownię rzeźby w PWSSP (ASP) w Poznaniu. Mieszka i pracuje w Warszawie.
Tworzy w dziedzinie szeroko pojmowanej rzeźby – od realizacji kameralnych do monumentalnych.
Warsztat rzeźbiarza Macieja Szańkowskiego, który artysta prezentuje na wystawie w galerii Kordegarda to dokumentacja wycinka zaledwie jego twórczej działalności: Jednakże ów prezentowany obecnie fragment w rozumieniu artysty i oceniających jego dzieło jest niezwykle istotny.
Od 1973 Szańkowski tworzy rzeźby, które nazywa Składaki, złożone z połączonych ze sobą zawiasami oszczędnych i wymownych form, które, po rozłożeniu, zyskują trójwymiarowy kształt. Konsekwencją takiego rodzaju warsztatu były kreowane od 1975 Rysunki przestrzenne, reliefy z kamionki, wykorzystujące kontrast między formą płaską a jej potencjalną wielowymiarowością. Trzy lata później konsekwencją reliefów z kamionki staje się cykl Ukryty wymiar –prace składające się z form wycinanych z półprzezroczystego papieru, często uzupełnianych kreską. Jeszcze dalszą konsekwencją tego sposobu myślenia są Kalki. Wydzierane i wycinane, wielokrotnie składane, istnieją na płaszczyźnie, prowadząc swego rodzaju grę z trójwymiarową przestrzenią. Gdyż przestrzeń dla artysty to jeszcze jeden materiał do kształtowania, część jego warsztatu.
Tak wiec ów warsztat artysty to sprzeczne z ideą rzeźby materiały ulotne, nietrwałe, jak papier czy kalka techniczna, tym bardziej sprzeczne, że półprzezroczyste, używane wbrew pojęciom ciężaru, stabilności, siły. Uczynione z tych materiałów obiekty mieszczą się w płaszczyźnie, ale jednocześnie sugerują – na podobieństwo malarstwa – przestrzeń. Przestrzeń ukrytą, przestrzeń hipotetyczną. Przestrzeń zawierająca się w samej strukturze dzieła. Między płaszczyzną a przestrzenią zawiera się obszar, który artysta nazywa warsztatem.
Powrót
