Maciej Stępiński - Backstage, fotografia, wideo
Wystawa Backstage prezentuje miejskie i industrialne pejzaże, przedstawienia scenografii za kulisami, wśród których nie odbywa się żaden spektakl. Beton, asfalt, blacha falista, powierzchnie malowane przemysłową farbą, schody, mosty oraz przejścia, jedne otwarte, inne zamknięte na głucho. Przęsła mostu, prowadzące nie wiadomo dokąd schody, skręcone w ekspresyjną formę przypominającą dalekim echem Tatlinowski Pomnik Międzynarodówki.
Wystawa Backstage prezentuje miejskie i industrialne pejzaże, przedstawienia scenografii za kulisami, wśród których nie odbywa się żaden spektakl. Beton, asfalt, blacha falista, powierzchnie malowane przemysłową farbą, schody, mosty oraz przejścia, jedne otwarte, inne zamknięte na głucho. Przęsła mostu, prowadzące nie wiadomo dokąd schody, skręcone w ekspresyjną formę przypominającą dalekim echem Tatlinowski Pomnik Międzynarodówki. Miejsca, które fotografuje Maciej Stępiński są rzeczywiste i rozpaczliwie banalne, ale jednocześnie niewiarygodne, wyglądają jak scenografie. Przestrzenie są idealnie wyludnione. To backstage nowoczesności, jej zaplecze: betonowy modernizm wprowadza tu rządy geometrii, przemysłowe obiekty, magazyny, garaże, autostrady są demonstracją pozbawionego sentymentów racjonalizmu; piękno pojawia się przypadkiem, jako produkt uboczny działań porządkującego przestrzeń Rozumu. To krajobraz zagospodarowany – a więc krajobraz celowy. Paradoks projektu Stępińskiego polega na tym, że nie znamy tego celu. Tylko krok dzieli racjonalny porządek o tajemniczego chaosu.
Fotograficzne serie Macieja Stępińskiego można określić mianem niesamowitego dokumentu, czy też "dokumentem niesamowitego". Choć dokumentalny charakter tych zdjęć odbiega nieco od klasycznej definicji gatunku zaproponowanej przez Griersona w manifeście First Principles of Documentary, to wciąż mieści się w ramach współczesnego dyskursu dokumentalnego.
Wystawie towarzyszy katalog Loop wydany przez CSW Zamek Ujazdowski i Galerię LETO.
Powrót
Wystawa Backstage prezentuje miejskie i industrialne pejzaże, przedstawienia scenografii za kulisami, wśród których nie odbywa się żaden spektakl. Beton, asfalt, blacha falista, powierzchnie malowane przemysłową farbą, schody, mosty oraz przejścia, jedne otwarte, inne zamknięte na głucho. Przęsła mostu, prowadzące nie wiadomo dokąd schody, skręcone w ekspresyjną formę przypominającą dalekim echem Tatlinowski Pomnik Międzynarodówki. Miejsca, które fotografuje Maciej Stępiński są rzeczywiste i rozpaczliwie banalne, ale jednocześnie niewiarygodne, wyglądają jak scenografie. Przestrzenie są idealnie wyludnione. To backstage nowoczesności, jej zaplecze: betonowy modernizm wprowadza tu rządy geometrii, przemysłowe obiekty, magazyny, garaże, autostrady są demonstracją pozbawionego sentymentów racjonalizmu; piękno pojawia się przypadkiem, jako produkt uboczny działań porządkującego przestrzeń Rozumu. To krajobraz zagospodarowany – a więc krajobraz celowy. Paradoks projektu Stępińskiego polega na tym, że nie znamy tego celu. Tylko krok dzieli racjonalny porządek o tajemniczego chaosu.
Fotograficzne serie Macieja Stępińskiego można określić mianem niesamowitego dokumentu, czy też "dokumentem niesamowitego". Choć dokumentalny charakter tych zdjęć odbiega nieco od klasycznej definicji gatunku zaproponowanej przez Griersona w manifeście First Principles of Documentary, to wciąż mieści się w ramach współczesnego dyskursu dokumentalnego.
Wystawie towarzyszy katalog Loop wydany przez CSW Zamek Ujazdowski i Galerię LETO.
Powrót
