Maciej Kozłowski - Prosta historia
wernisaż: 11 maja 2007, godz. 19.00
Maciej Kozłowski to jeden z najbardziej bezpośrednich i zaangażowanych polskich malarzy. Artysta, który nie chce i nie potrafi „owijać w bawełnę”. Jednym z jego ulubionych narzędzi jest szablon, który stosowany na płótnie, zbliża język jego prac do ostrego, anarchizującego komentarza ulicy. Jego sztuka jest funkcją obserwacji i własnego doświadczenia, lecz – co znamienne – nie czyni go to artystą publicystycznym. Interesujące go wątki, Kozłowski preparuje w uniwersalne sceny, czyniąc z nich przedstawienia alegoryczne. Zawsze czytelne, mocne i jednoznaczne w przekazie… często posiadają też drugie dno – ikonograficzne, formalne, społeczne. „Prosta historia” to cykl dziesięciu obrazów, a zarazem malarski wypis z krajobrazu poznańskiej Wildy, na której Maciej Kozłowski mieszka od ponad 5 lat. W ostatnim czasie sporo się tam zmieniło, lecz choć znana ze złej reputacji dzielnica przestaje być miejscem zamkniętym, nadal w obrazie ulicy dominują mężczyźni w dresach z ogolonymi głowami. O tym wszystkim traktuje „Prosta historia”, która układa się w specyficzny „dekalog karka”.
Powrót
Maciej Kozłowski to jeden z najbardziej bezpośrednich i zaangażowanych polskich malarzy. Artysta, który nie chce i nie potrafi „owijać w bawełnę”. Jednym z jego ulubionych narzędzi jest szablon, który stosowany na płótnie, zbliża język jego prac do ostrego, anarchizującego komentarza ulicy. Jego sztuka jest funkcją obserwacji i własnego doświadczenia, lecz – co znamienne – nie czyni go to artystą publicystycznym. Interesujące go wątki, Kozłowski preparuje w uniwersalne sceny, czyniąc z nich przedstawienia alegoryczne. Zawsze czytelne, mocne i jednoznaczne w przekazie… często posiadają też drugie dno – ikonograficzne, formalne, społeczne. „Prosta historia” to cykl dziesięciu obrazów, a zarazem malarski wypis z krajobrazu poznańskiej Wildy, na której Maciej Kozłowski mieszka od ponad 5 lat. W ostatnim czasie sporo się tam zmieniło, lecz choć znana ze złej reputacji dzielnica przestaje być miejscem zamkniętym, nadal w obrazie ulicy dominują mężczyźni w dresach z ogolonymi głowami. O tym wszystkim traktuje „Prosta historia”, która układa się w specyficzny „dekalog karka”.
Powrót
