Lucjan Mianowski. 1933-2009

Lucjan Mianowski to artysta odznaczający się niezwykle konsekwentnym podejściem do sztuki. Tworzył wykorzystując różne media i techniki oraz odmienne style, które jednak zawsze podporządkowywał osobistej wizji artystycznej. Przez ponad pięćdziesiąt lat przeszedł różne fascynacje aktualnymi trendami sztuki, zmieniały się obszary tematycznych zainteresowań artysty, jednak owa konsekwencja i indywidualizm prac Mianowskiego jest niepodważalny, co stawia go w pierwszym rzędzie polskich artystów drugiej połowy XX wieku. Jego droga artystyczna ewoluowała od ekspresjonizmu, gdzie zauważalny jest wpływ satyry, a nawet groteski, poprzez surrealizm, aż do malarstwa materii. Poszukiwania tego typu trwały do lat 60., kiedy artysta zwrócił się ku pop-artowi. Na polskim gruncie była to postawa niezwykła, jednak w przypadku Mianowskiego niejako naturalna konsekwencja zainteresowań i poszukiwań artystycznych. W drugiej połowie lat 70. w jego sztuce zauważyć można fascynację hiperrealizmem. Te zainteresowania stawiają artystę na pozycji pioniera w przeszczepianiu zachodnich prądów na grunt polski. Otwarty na nowoczesne techniki eksperymentował z grafiką komputerową. Podkreśla się, że jako pierwszy wprowadził cytat fotograficzny do grafiki.

Charakterystyczne dla twórczości Lucjana Mianowskiego jest tworzenie cyklów tematycznych. Mimo, iż zagadnienia stylistyczno-formalne i poszukiwania warsztatowe wydają się tak istotne w pracach artysty, to jednak temat nie staje się tylko pretekstem dla nowych eksperymentów. Forma cyklów artystycznych okazała się idealnym rozwiązaniem w połączeniu tych dwóch elementów. Zaczął od obserwacji rzeczywistości, świata, który otaczał artystę w drugiej połowie lat 50. (cykl dyplomowy Małe miasteczko nie jest nudne). Katedry są pewną grą człowieka nowoczesnego z tradycją, z przeszłością. Natomiast Pejzaże księżycowe i Zachody słońca służą twórcy do eksperymentów z nowym językiem graficznym, a mianowicie z metodą fotochemiczną. Początek lat 60. to fascynacja fotografią i pierwsze próby adaptowania jej na potrzeby artystyczne. Kolejne cykle są konsekwencją zainteresowań artysty, które ewoluowały przez lata (Nago i w ubraniu, Akty na tle morza, Ochrona środowiska naturalnego, Status artysty, Ptaki).


Najbardziej interesujące w twórczości Mianowskiego jest jego podejście do medium graficznego. Interpretuje on je po malarsku, jednocześnie nie zaniedbując rysunku. Stara się w pełni wykorzystać możliwości technik graficznych, w których pracował. Urozmaicał je, udoskonalał, szukał nowatorskich rozwiązań. W jednym cyklu analizuje fakturę, w innym koncentruje się na kolorze. Ten sam motyw czasami przewija się w jego twórczości przez wiele lat. W repertuarze tematów, które porusza artysta są przede wszystkim człowiek (często kobieta i mężczyzna razem, jak i oddzielnie) i przyroda (łąka, las, jezioro i morze). Analizuje również rodzącą się kulturę masową, skupiając się na takich zagadnieniach jak sport i seks. Cała twórczość Mianowskiego odznacza się umiarem, który jest efektem inteligencji, obserwacji i dystansu artysty. W sumie takiego też oczekuje widza, ponieważ tylko takie cechy pozwolą zrozumieć przewrotność jego prac, pozornie jednoznacznych, kryjących jednak bogaty przekaz braku zgody na pewne aspekty otaczającego artystę świata.


Powrót