Love jak M. Gdzie są muzy z tamtych lat
wernisaż: 5 marca 2007, godz. 18.00
Na wystawie zaprezentowane zostaną prace malarskie, fotografie, wideo, grafiki, performance. Wystawa jest próbą zmierzenia się z wyidealizowanym, popkulturowym obrazem miłości, niekiedy pełnym naiwności i uproszczeń, ale wyrażającym naszą tęsknotę za tym, co idealne, za wciąż umykającą utopią. Do takiego spojrzenia świadomie odnosi się jej tytuł, parafrazujący nazwę jednego ze znanych seriali telewizyjnych. Problem, który postawiliśmy artystom, to nie tylko zmierzenie się z samym fenomenem miłości, ale również zmierzenie się z jej obrazem głęboko zakorzenionym w naszej nieświadomości. Widząc w nim element naszego świata nie chcemy po prostu szukać estetycznej alternatywy wobec niego, uciekać do wyniosłej wieży z kości słoniowej. Chcemy raczej nawiązać rodzaj gry, wykorzystać powierzchowność tego obrazu rzeczywistości, aby zobaczyć nas samych. Jego proste odrzucenie to pusty gest – donkiszoteria, która pozostanie niezauważona. Zresztą przecież większość z nas w jakimś stopniu w nim uczestniczymy, całkowicie wypierając się go, zaprzeczamy samym sobie.
Wystawa ma być próbą opowieści o miłości językiem sztuki, tworzonej przede wszystkim przez artystów młodego pokolenia. Nie ma jednej definicji miłości, nie ma jednego jej rozumienia. Od wieków kryje ona w sobie tajemnicę, którą my wciąż odkrywamy. Każdy przeżywa ją trochę inaczej, a jej indywidualne postrzeżenia sumują się w obraz miłości pokolenia. Chcielibyśmy uchwycić i pokazać jego fragment. Dla niektórych artystów miłość jest szlachetnym porywem, inni z niej kpią, inni czują się nią odurzeni, inni widzą w niej spermę i pot lub źródło nieśmiertelności, wolności, w niej odkrywają samych siebie.
Powrót
Na wystawie zaprezentowane zostaną prace malarskie, fotografie, wideo, grafiki, performance. Wystawa jest próbą zmierzenia się z wyidealizowanym, popkulturowym obrazem miłości, niekiedy pełnym naiwności i uproszczeń, ale wyrażającym naszą tęsknotę za tym, co idealne, za wciąż umykającą utopią. Do takiego spojrzenia świadomie odnosi się jej tytuł, parafrazujący nazwę jednego ze znanych seriali telewizyjnych. Problem, który postawiliśmy artystom, to nie tylko zmierzenie się z samym fenomenem miłości, ale również zmierzenie się z jej obrazem głęboko zakorzenionym w naszej nieświadomości. Widząc w nim element naszego świata nie chcemy po prostu szukać estetycznej alternatywy wobec niego, uciekać do wyniosłej wieży z kości słoniowej. Chcemy raczej nawiązać rodzaj gry, wykorzystać powierzchowność tego obrazu rzeczywistości, aby zobaczyć nas samych. Jego proste odrzucenie to pusty gest – donkiszoteria, która pozostanie niezauważona. Zresztą przecież większość z nas w jakimś stopniu w nim uczestniczymy, całkowicie wypierając się go, zaprzeczamy samym sobie.
Wystawa ma być próbą opowieści o miłości językiem sztuki, tworzonej przede wszystkim przez artystów młodego pokolenia. Nie ma jednej definicji miłości, nie ma jednego jej rozumienia. Od wieków kryje ona w sobie tajemnicę, którą my wciąż odkrywamy. Każdy przeżywa ją trochę inaczej, a jej indywidualne postrzeżenia sumują się w obraz miłości pokolenia. Chcielibyśmy uchwycić i pokazać jego fragment. Dla niektórych artystów miłość jest szlachetnym porywem, inni z niej kpią, inni czują się nią odurzeni, inni widzą w niej spermę i pot lub źródło nieśmiertelności, wolności, w niej odkrywają samych siebie.
Powrót
