Leon Tarasewicz - Wystawa monograficzna
Leon Tarasewicz (ur. 1957 r.) w Stacji Waliły na Białostocczyźnie. Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (dyplom 1984) jest profesorem macierzystej uczelni, gdzie od 1996 roku prowadzi pracownię malarstwa. Mieszka i pracuje we wsi Waliły.
Oryginalne dokonania artystyczne przyniosły mu wiele prestiżowych nagród, m. in: Nagrodę im. Jana Cybisa (za 1998 rok), Nagrodę Fundacji Zofii i Jerzego Nowosielskich (za 1999 r.), Paszport "Polityki" (za 1999 r.) oraz Nagrodę Wielką Fundacji Kultury za rok 2006. Malarstwo Tarasewicza rozwijało się od obrazów malowanych olejno na płótnie stopniowo powiększających swoje rozmiary, aż do powstających od pierwszej połowy lat 90. monumentalnych malarskich kompozycji, którymi pokrywa wielkoformatowe płaszczyzny zastane lub ustawiane w przestrzeni galerii lub muzeów. Artysta systematycznie doprowadza swoją twórczość do zmysłowej gry czystych, intensywnych kolorów, tworząc założone w dużej skali instalacje, aranżujące przestrzeń malarską, do której można wejść. Projekty Tarasewicza prowokują do nowego spojrzenia na malarstwo, jest on bowiem autorem malarskich realizacji przestrzennych nieustannie zmieniających swoje formy i w nowy sposób komponujących zastaną przestrzeń. Wychodzi ze swym malarstwem również w przestrzeń publiczną, ostatnio zaś, w drodze do "malarstwa bez granic", jego rozstrzygnięcia utożsamiają poszukiwania malarskiej iluzji w formie sięgającej "nieskończoności". Wykorzystując lustra powielające realne układy malowanych filarów zaciera granice materii malarskiej. Jak napisał Jan Gryka artystyczne poszukiwania Tarasewicza "zdumiewają kreacyjną mocą. To sztuka wizualnej iluzji, która ogarnia obrazy, ściany, podłogi, filary, kolumny i sufity. Kilkadziesiąt realizacji, ogromne wystawy, w których mogliśmy być zatopieni w jego malarskim świecie, tworzą dorobek, który sztuce polskiej nadaje rangę europejską".
Powrót
Oryginalne dokonania artystyczne przyniosły mu wiele prestiżowych nagród, m. in: Nagrodę im. Jana Cybisa (za 1998 rok), Nagrodę Fundacji Zofii i Jerzego Nowosielskich (za 1999 r.), Paszport "Polityki" (za 1999 r.) oraz Nagrodę Wielką Fundacji Kultury za rok 2006. Malarstwo Tarasewicza rozwijało się od obrazów malowanych olejno na płótnie stopniowo powiększających swoje rozmiary, aż do powstających od pierwszej połowy lat 90. monumentalnych malarskich kompozycji, którymi pokrywa wielkoformatowe płaszczyzny zastane lub ustawiane w przestrzeni galerii lub muzeów. Artysta systematycznie doprowadza swoją twórczość do zmysłowej gry czystych, intensywnych kolorów, tworząc założone w dużej skali instalacje, aranżujące przestrzeń malarską, do której można wejść. Projekty Tarasewicza prowokują do nowego spojrzenia na malarstwo, jest on bowiem autorem malarskich realizacji przestrzennych nieustannie zmieniających swoje formy i w nowy sposób komponujących zastaną przestrzeń. Wychodzi ze swym malarstwem również w przestrzeń publiczną, ostatnio zaś, w drodze do "malarstwa bez granic", jego rozstrzygnięcia utożsamiają poszukiwania malarskiej iluzji w formie sięgającej "nieskończoności". Wykorzystując lustra powielające realne układy malowanych filarów zaciera granice materii malarskiej. Jak napisał Jan Gryka artystyczne poszukiwania Tarasewicza "zdumiewają kreacyjną mocą. To sztuka wizualnej iluzji, która ogarnia obrazy, ściany, podłogi, filary, kolumny i sufity. Kilkadziesiąt realizacji, ogromne wystawy, w których mogliśmy być zatopieni w jego malarskim świecie, tworzą dorobek, który sztuce polskiej nadaje rangę europejską".
Powrót
