Lena Hensel - materia in somnis

"Lena Hensel kreuje istoty. Nie obrazy, nie ilustracje istot..."


Te dwa artystyczne powołania łączą się w twórczości Leny Hensel w sposób ścisły i nieodzowny.

Inni rzeźbiarze również rysują. Jednak rysunek rzeźbiarski w sensie klasycznym jako studium anatomiczne, studium postawy, detalu, nie jest tym, co można znaleźć w pracach Leny Hensel.

Jej rysunki są dziełami sztuki niezależnymi względem jej rzeźb, a zarazem zazębiają się z nimi narracyjnie.

Droga poszukiwania rzeźbiarskiej formy odbywa się przez wyjawianie w rysunku tego co zostało przeżyte, zobaczone, wymarzone, odczute, czego by się sobie życzyło.

Papier zaludnia się stworzeniami, zapełnia zaroślami, księżycami, słońcami i gwiazdami, wszystkim tym, co można sobie wyobrazić myśląc o kosmosie. Obok abstrakcyjnej impulsywnej kreski akwarelowe powierzchnie stwarzające nastrój.

Dla wczesnych rysunków charakterystyczne jest sumowanie obrazów, struktur na papierze. Artystka unika komponowania całości tak w sensie znaczeniowym jak i w rozumieniu przestrzennego ładu. W aktualnych pracach można zaobserwować tendencję w stronę bardziej surowego uporządkowania kompozycji. Powracającym motywem jest linia horyzontu stawiająca przedmioty na powierzchni, co wywołuje wrażenie krajobrazu. Obraz jako całość staje się bardziej klarowny, kolory są coraz bardziej intensywne. Artystka nie ustaje w poszukiwaniu nowych możliwości obrazowania poprzez medium jakim jest rysunek. W swoich rysunkach Lena Hensel objawia nam fantastyczny świat, którego mieszkańcy, stworzenia, istoty rzadko przybierają postać, znaną nam z naszych doświadczeń, z drugiej strony w swojej istocie skrywają właściwości, całkiem podobne do naszych . Niektóre z tych tworów wyglądają tak, jakby chciały nas obdarzyć poczuciem bezpieczeństwa, pogodą, lekkością, beztroską i harmonią. Inne mają w sobie coś niepokojącego, groźnego, krytycznego, albo kuszącego czy dominującego. Dokładnie tą ambiwalencję nastrojów i charakterów artystce udaje się przekazać w swoich rzeźbach.

Paul Klee pisał w swoim notatniku pedagogicznym w 1925 roku o uwidocznianiu świata przez sztukę i jednoczesnym czynieniu go niewidocznym poprzez wybór przedstawianych obiektów. Wybór implikuje więc zawsze istnienie tego co pominięto.

Oddzielenie widzialnego od niewidzialnego jest artystycznym procesem, odbywającym się z pełną świadomością bądź nieświadomie, w którym dane nam jest jako obserwatorom partycypować. Jesteśmy przez to dopuszczeni do oglądu świata artystki.

Przez rysunki Leny Hensel przedostajemy się, jak przez bramę do całych przestrzeni i uniwersów, opisanych w obrazach. A przez nie, dalej docieramy do niewidzialnego. Dla nas samych podróż ta może stanowić frapującą mentalną przygodę.

Pisarz i współczesny Paula Klee Rene Crevel wyraził się o tym pierwszym jako o “Marzycielu, który uwalnia z roju lirycznych wesz tajemnicze otchłanie.” W publicznym dyskursie Klee – artysta i teoretyk sztuki doczekuje się wreszcie rehabilitacji.

A teraz cieszmy się tym swobodnie hasającym po papierze rojem stworzeń Leny Hensel - materiałem dla naszej wyobraźni i naszych snów. Bądźmy ciekawi, tego co się wydarzy!


Powrót