Łaźnia damska

Stało się już tradycją, że w pierwszych dniach marca przestrzenie Łaźni wypełniają się twórczością ARTYSTEK. W dniach 8-30 marca po raz kolejny prezentujemy projekt poświęcony kobietom. W tym roku będzie to ŁAŹNIA DAMSKA.


08-30.03 Mini targi sztuki kobiet
Okazja do obdarowania dziełem sztuki bliskiej osoby lub zrobienia prezentu samej/samemu sobie. Ponadto jest to unikalna okazja, by w ciągu tych kilku dni przyjrzeć się, nad czym aktualnie pracują trójmiejskie artystki.

Artystki: Ewa Beata Białecka, Magda Bielesz, Joanna Fluder, Gosia Golińska, Ewa Juszkiewicz, Bogna Klaman, Justyna Kuklo, Dorota Nieznalska, Agata Nowosielska, Anna Orbaczewska, Patrycja Orzechowska, Joanna Rusinek, Olga Salamon, Kasia Swinarska, Anna Szczęsna, Anna Witkowska, Iwona Zając...

Prace będzie można kupować w godz. 12.00-18.00.

08-30.03 Justyna Kuklo Stół mojej babci
Artystka zrekonstruowała stół swojej babci, dezintegrując go jednak w przewrotny sposób, poprzez umieszczenie seksualnych motywów na serwetkach i obrusie. Swoim projektem złożyła hołd nie tylko swojej babci, ale również wszystkim kobietom zaprzęgniętym do pracy i produkcji przedmiotów codziennego użytku dla swoich rodzin. Kwestia relacji i związków rodzinnych była szczególnie dla niej ważna, zaprosiła bowiem do realizacji projektu swoją mamę, która wykonała elementy haftowane na części serwetek. Czas i rozmowy spędzone wspólnie przy tworzeniu tych nieistotnych, ale „upiększających wszystkim domownikom życie” przedmiotów, owocuje zacieśnianiem związków pomiędzy kobietami, które je razem wykonują. Serwetki te skrywają wiele myśli i tajemnic dotyczących nie tylko ich wzajemnych relacji, ale również mówią wiele o nich samych i wszystkich problemach, które ich dotyczą w momencie ich tworzenia. Stół mojej babci jest częścią pracy dyplomowej, która została uznana w Academie Royale des Beaux-Arts w Brukseli za najlepszy dyplom w 2010.
W ramach wernisażu 8 marca 2011 odbędzie się koncert Frau Kraushaar o g. 19:00

Frau Kraushaar jest tunezyjsko-niemiecko-bawarską artystką. Po krótkich wyprawach za granicę utknęła w Hamburgu, gdzie znalazła swój nowy dom. Od tego czasu bierze udział w lokalnym życiu awangardowo-undergroundowej sceny. Od zawsze gra na organach w “dj patex band school of zuversich” oraz powołała do życia wiele projektów tego zespołu. Występowała na koncertach albo setach dj’skich z: jim avignon, namosh, richard von der schulenburg, jan gazzara, felix kubin, angie reed oraz wieloma innymi…

W marcu zaplanowaliśmy również:
Projekcję filmową pod nazwą POLSKIE KINO KOBIECE

Pierwszy film zrealizowany przez kobietę Alice Guy-Blaché La Fée aux Choux (Kapuściana Wróżka) powstał w 1896 roku i od tego czasu sytuacja kobiet w filmie mainstreamowym, eksperymentalnym i awangardowym przechodziła wraz z rozwojem technologii i kolejnymi falami feminizmu spore zmiany. Jako jedne z pierwszych artystek, które dostrzegły i zaczęły eksplorować artystyczny i polityczny potencjał wideo, były: Germaine Dulac, Maya Daren czy Shirley Clark. Druga fala feminizmu, która miała miejsce pod koniec lat sześćdziesiątych, za swoje główne cele przybrała opór wobec patriarchalnej przemocy oraz wszelkich form opresji kobiecej seksualności i cielesności. Druga fala feminizmu zbiegła się w czasie z postępem technologicznym i coraz większą dostępnością kamer; kolejne artystki zaczęły posługiwać się wideo w swojej twórczości. Podczas spotkania zostaną pokazane prace osób, które urodziły się tuż przed rozpoczęciem bądź też w czasie trwania drugiej fali feminizmu. Będzie to okazja do przyjrzenia się ich twórczości oraz zagadnieniom, które są dla nich istotne, a także do weryfikacji specyfiki polskiej na tle historii i fal feminizmu w sztuce wideo z Europy i Stanów Zjednoczonych.
Spotkanie po prezentacji z artystkami oraz dyskusja, którą poprowadzi Kazimiera Szczuka.

Projekt zakończy finisaż wystaw.
30 marca 2011, o godz. 19:00 pokażemy:
Performance Anny Steller Kronika audiologiczna
Natrętność powracających myśli i zdarzeń kusi by przeżyć je jeszcze raz. Czy zwielokrotnienie przeżycia spowoduje, że stanie się ono ważniejsze, bardziej intensywne, czy też spowszednieje i utraci oryginalną jakość? Nieskończoność odbijającej się w lustrze osoby ma w sobie coś niepokojącego: nigdy nie kończący się tunel jednego gestu...

Kuratorki projektu: Agnieszka Wołodźko, Jolanta Woszczenko


Powrót