Kwiaty naszego życia

Urodził się w 1938 w Wilnie. Studiował na ASP w Krakowie i Katowicach. Dyplom otrzymał w 1962. Był członkiem grupy ARKAT. Wraz z Urszula Broll, Antonim Halorem, Zygmuntem Stuchlikiem, Andrzejem Urbanowiczem i Henrykiem Wańkiem spotykają się w Katowicach, aby dyskutować i rozważać problemy ich nurtujące, a także realizować wspólne przedsięwzięcia artystyczne. 1967 Osoby te zawiązały "Tajną Kronikę Grupy Pięciu Osób", zwaną później "Ligą Spostrzeżeń Duchowych" lub kręgiem ONEIRON. Założyciel na przełomie lat 60/70 galerii "Katowice". Organizator trzech "Katowickich Spotkań Twórców i Teoretyków Sztuki". Brał udział w wielu wystawach zbiorowych i indywidualnych w kraju i za granicą. Zajmuje się malarstwem, grafiką, jest autorem aranżacji przestrzennych, realizuje działania para teatralne. Eseista, krytyk. Mieszka i pracuje w Katowicach.
Ważniejsze wystawy: 1963 - pierwsza wystawa indywidualna w Galerii Sztuki Nowoczesnej (Krzywe Koło) w Warszawie; 1992 - wystawa retrospektywna (1962-1992) w Galerii Sztuki Współczesnej BWA w Katowicach.
W 1993 powołał Ośrodek Edukacji Kulturą "Hermaion" ; w 1996 założył Teatr "ONEIRON 3"; jego działalność inauguruje widowisko-performance "Krotochwila".

Od 1994r. do chwili obecnej ponad 40 performances w kraju i za granicą m.in.: 1994 - Galeria S w Toruniu, 1995 - Zakłady Norblina, Warszawa; 1995 - Fort Sztuki, Kraków; 1996 - Muzeum Artystów, Łódź; 1996 - WRO`96, Wrocław; 1996 - Galeria Kont, Lublin; 1996 - "Polish Video", Bunkier Sztuki, Kraków, 1996 - Galeria Dziekanka, Warszawa; 1996 - Galeria Mózg, Bydgoszcz; 1996 - Galeria Działań, Warszawa; 1997 - Królikarnia, Warszawa; 1997 - Galeria QQ, Kraków; 1997 - Galeria Gazownia, Sopot; 1998 - Galeria Entropia, Wrocław; 1998 - Fort sztuki, Kraków; 1999 - "dasein-off", Galeria Zderzak, Kraków; 1999 - Bergen, Norwegia; 1999 - "Wo ist Kunst", Labolatory`99, Frauenfeld, Szwajcaria; 1999 - "The most important things", Festival de performance, Timiszoara, Rumunia.
Mieszka i pracuje w Krakowie.

Performer, autor instalacji, obiektów, fotografii i rysunków. W latach 1998-2003 studiował na Wydziale Artystycznym Instytutu Sztuk Pięknych na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. W roku akademickim 2002-2003 przebywał na stypendium w Pracowni Metalu i Modelowania na Uniwersytecie Rennes 2, Beaux-Arts Rennes. W 2004 roku został nominowany do Paszportów „Polityki”. Mieszka w Lublinie.
Robert Kuśmirowski nazywany jest „geniuszem atrapy”, „genialnym imitatorem”, „fałszerzem i manipulatorem rzeczywistości”. Większość jego prac opiera się na tworzeniu łudząco podobnych imitacji starych przedmiotów, dokumentów, fotografii czy sytuacji. Zazwyczaj nie mają one swego określonego pierwowzoru, a jedynie przywołują kulturę materialną pewnej epoki. Kiedyś powiedział, że odtwarza rzeczy takimi, jakimi chciałby je widzieć. Sam opowiada, że dzieciństwo było dla niego „czasem chronicznych chorób i walki z odpornością organizmu na leki z różnych półek. Pobyt w szpitalach zrodził ogólną niechęć do zamkniętych izolatek nafaszerowanych bielą i utwierdził mnie w przekonaniu, że to co białe i czyste jest bezduszne...”. Doświadczenia te uwarunkowały rozwój jego twórczości. Niemniej jednak to fascynacja muzyką popchnęła Kuśmirowskiego do rozpoczęcia studiów na Wydziale Artystycznym UMCS w Lublinie. Chciał nauczyć się projektować okładki do płyt zespołu, w którym grał koncertując od 1989 roku. Pierwszy raz sięgnął do idei odtwarzania jeszcze przed studiami. Powrócił do niej na trzecim roku, kiedy to na wystawie zorganizowanej w korytarzu swojego wydziału umieścił kilkanaście drobnych dokumentów, od karty egzaminacyjnej po rachunek z hipermarketu. Jeszcze w trakcie studiów zmaterializował w Galerii Białej w Lublinie (2002) swoje wspomnienia o stacjach PKP, wykorzystując w tym celu eksponaty z pracowni Zespołu Szkół Kolejowych w Lublinie i Muzeum Kolejnictwa Wąskotorowego w Karczmiskach, a także „podrabiając” tabor kolejowy z wagonem naturalnych wymiarów. W 2003 roku wziął udział w wystawie Cultural Territories #4 organizowanej przez Galerie fur Zeitgenoessische Kunst w Lipsku. Zainscenizował wówczas podróż z Paryża, przez Luksemburg, do Lipska wcielając się w rolę cyklisty żyjącego w latach 20 XX wieku. W 2003 roku w CSW Zamku Ujazdowskim wykonał rekonstrukcję pracowni artystycznej z okresu PRL-u (Double V). Po jednej stronie przestrzeni ustawił gotowe i znalezione przedmioty, po drugiej zimitował lustrzane odbicie owej pracowni wykonując wszystkie eksponaty własnoręcznie. W listopadzie 2004 roku w Galerii Potocka artysta stworzył imitacje mieszczącego się tam w latach 20-tych XX atelier fotograficznego Józefa Muchy i świadczył usługi fotograficzne. Odbył pieszą podróż z Łodzi do Paryża, której dokumentacja zaprezentowana była Van Abbe Museum w Eindhoven (2004). Ukoronowaniem rocznego projektu The Ornaments of Anatomy”była wystawa – laboratorium anatomiczne szalonego doktora Verniera w Kunstverain w Hamburgu (2005). Na przełomie 2009 i 2010 roku prezentował w londyńskim Barbican Centre Bunker – tajemniczy i niepokojący bunkier z czasów II wojny światowej. W swoich pracach Kuśmirowski ujawnia także kolekcjonerskie zamiłowania - nagromadzone przedmioty tworzą wówczas trudne do ogarnięcia zbiory, określone przez Joannę Mytkowską jako „barok nadmiaru i entropia detali”, jak w ekspozycji Masyw kolekcjonerski (2009, Bunkier Sztuki, Kraków). Artysta odwołuje się do pamięci, historii i nostalgii, jaka towarzyszy kulturze wizualnej z odległej i nieco bliższej przeszłości powoli znikającej pod kolejnymi warstwami. Przywołuje wspomnienia, ale i dezorientuje, tak jak zrobił to w Facade (2009, Balnkenberge, Belgia), gdy w rząd wymuskanych kamienic nadmorskiego kurortu wstawił fasadę zapomnianego, zaniedbanego, nędznego i zniszczonego budynku z ciemnej polskiej uliczki. W jego twórczości silnie obecny jest wątek wanitatywny. Odtwarzanie staje się sposobem podejmowania tematu krótkotrwałości, przemijalności czy w końcu śmierci kultury materialnej. Kuśmirowski przygotuje na drugą edycję ArtBoom Tauron Festivalu pracę specjalną i zaskakującą, obok której nie będzie można przejść obojętnie.

Artysta plastyk, scenarzysta, scenograf, reżyser filmów animowanych i fabularnych, pisarz. Urodził się w 1923 w Kwilczu k. Poznania. Od 1959 mieszkał we Francji. Studiował malarstwo i grafikę w krakowskiej ASP. Ukończył ją w 1951. W czasie studiów realizował amatorskie krótkie filmy animowane i fabularne. Projektował plakaty dla teatrów i filmów. Od 1950 publikował rysunki satyryczne w "Szpilkach", a potem w "Nowej Kulturze" i "Życiu Literackim". Na Ogólnopolskiej Wystawie Plastyków w Warszawie w 1951 otrzymał III nagrodę w dziedzinie grafiki. W 1953 opublikował wraz z Janem Tarasinem album "Rysunki satyryczne", utrzymany w typowym socrealistycznym stylu. W tym samym roku otrzymał Polską Nagrodę Narodową za cykl litografii "Nowa Huta". W 1956 nawiązał współpracę z Janem Lenicą. Borowczyk znany jest głównie jako filmowiec, jego animowane filmy krótkometrażowe uważane są za arcydzieła gatunku, zaś pełnometrażowe soft-erotyczne za kultowe, to dzięki nim we Francji zyskał sobie przydomek "Boro". Szerszej publiczności polskiej dał się poznać jako autor skandalizujących Dziejów grzechu wg. Żeromskiego. Zmarł we Francji w 2006.

Urodzony w 1980r. w Głogowie. Student V r. wydziału malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, w pracowni Andrzeja Bednarczyka i interdyscyplinarnej Zbigniewa Sałaja i Grzegorza Sztwiertni. W latach 2005 - 2006 stypendysta ministra kultury.

Malarz i fotografik, autor obiektów i instalacji. Ukończył krakowską ASP. Członek Supergrupy Azorro. Mieszka i pracuje w Krakowie. Naucza w Szczecinie. Swoimi zainteresowaniami artystycznymi obejmuje szerokie spektrum: zajmuje się fotografią i malarstwem, tworzy filmy i obiekty.