Kwiaty na poddaszu

Wyobraźmy sobie, że potrafimy rejestrować sny… Ta nienowa myśl kusi od czasu do czasu potencjalnymi konsekwencjami. Ze względu na swój oniryczny charakter wystawa „Kwiaty na poddaszu” sprawia wrażenie spójnej – jakby zrodziła się w głowie jednego autora. Także w sensie formalnym można mówić o wspólnym przejęciu zasad estetyki surrealizmu. Jednak świat każdego z autorów jest wyrazisty i kreowany z wyjątkowym wdziękiem.

Kiedy w roku 1987 Virginia C. Andrews wydała książkę „Kwiaty na poddaszu”, w społeczeństwie amerykańskim zawrzało – przede wszystkim z powodu naruszenia tabu i ukazania wyjątkowo potwornej wersji dzieciństwa. Uczestnicy wystawy odwołują się do uczuć, które towarzyszą sytuacji zbliżającej się dorosłości. Jest jednak coś zastanawiającego w tym, że w ich opisaniu niezbędne jest wykazanie obecności zła…

Obrazy, które za główny temat obrały sobie splątany gąszcz spraw dojrzewania, miłości i erotyki, wiodą w głąb dziejów i mitów kultury europejskiej. Widzimy obrazy ironicznie naśladujące propozycje pop kultury i jeden z jej najdziwniejszych być może tworów – sparafrazowany świat dziecięcych zabaw i zabawek. Ze starych domków dla lalek zostały jednak tylko sterty plastiku i wizerunki Lolit. Otoczenie bohaterów tych obrazów – pewnie z sentymentu – porasta bujna roślinność, a ziemia wciąż rodzi przedziwne owoce i kwiaty. Najdoskonalszy stan dziecięcej niewinności zderza się z drugą, ciemną stroną, po której dzieciństwo nigdy nie jest niewinne. Jak po drugiej stronie lustra…

Możliwe, że ten mroczny seans kryje w sobie pochwałę neurotyzmu. Ponure wizjonerstwo inspirowane przygnębiającym oparem ciemności, lęku i samotności? Ostatecznie większość baśni i mitów musi zmierzyć się z grozą życia.

Artyści biorący udział w wystawie:
Aleksandra Urban/malarstwo
Aleksandra Waliszewska/malarstwo na papierze
Tom Bardamu/ilustracja
Mirella von Chrupek/fotografia


Powrót