Kusiński, Nowiński, Walczak - Metaportrety
wernisaż: 22 listopada 2006, godz. 19.00
Na wystawie pokazane zostaną wielkoformatowe fotografie z warszawskich Powązek. Na zdjęciach zrobionych przez Nowińskiego i Kusińskiego odnaleźć możemy twarze dawno zmarłych osób z XIX i XX wiecznych fotografii nagrobnych. Jest to swoista galeria postaci warszawskich, ale też często jedyny ślad po tych, którzy żyli tutaj przed nami. Fotografie wykonane specjalną techniką, nie są zwykłym zapisem dokumentacyjnym, z jakim mamy często do czynienia. Portrety nie są wykadrowane, lecz w pełni świadomie pokazane w swoim otoczeniu. Płyty nagrobne, w których zostały osadzone, tracą jednak na fotografiach coś ze swojej materialności. W dużym powiększeniu stają się na poły abstrakcyjnymi kompozycjami, rodzajem komentarza, dopowiedzenia do samych zdjęć. Nadają pracom stricte malarskich wartości. Na płaszczyźnie estetycznej to właśnie w nich zdaje się tkwić siła, wartość tych zdjęć. Sprawiają, że przestają być one jedynie suchym, dokumentacyjnym zapisem, a stają się rodzajem osobistej refleksji czy może raczej opowieści o ludziach, którzy dawno odeszli. Nie poznajemy historii ich życia, pozostają dla nas całkowicie anonimowi, a jednocześnie stają się nam bliscy, przynajmniej na chwilę.
Powrót
Na wystawie pokazane zostaną wielkoformatowe fotografie z warszawskich Powązek. Na zdjęciach zrobionych przez Nowińskiego i Kusińskiego odnaleźć możemy twarze dawno zmarłych osób z XIX i XX wiecznych fotografii nagrobnych. Jest to swoista galeria postaci warszawskich, ale też często jedyny ślad po tych, którzy żyli tutaj przed nami. Fotografie wykonane specjalną techniką, nie są zwykłym zapisem dokumentacyjnym, z jakim mamy często do czynienia. Portrety nie są wykadrowane, lecz w pełni świadomie pokazane w swoim otoczeniu. Płyty nagrobne, w których zostały osadzone, tracą jednak na fotografiach coś ze swojej materialności. W dużym powiększeniu stają się na poły abstrakcyjnymi kompozycjami, rodzajem komentarza, dopowiedzenia do samych zdjęć. Nadają pracom stricte malarskich wartości. Na płaszczyźnie estetycznej to właśnie w nich zdaje się tkwić siła, wartość tych zdjęć. Sprawiają, że przestają być one jedynie suchym, dokumentacyjnym zapisem, a stają się rodzajem osobistej refleksji czy może raczej opowieści o ludziach, którzy dawno odeszli. Nie poznajemy historii ich życia, pozostają dla nas całkowicie anonimowi, a jednocześnie stają się nam bliscy, przynajmniej na chwilę.
Powrót
