Krzysztof Wodiczko - Projekcja poznańska
19 września 2008 roku o godzinie 20.00 w wieży zegarowej Centrum Kultury „Zamek” /dawnego zamku cesarskiego/ w Poznaniu odbędzie się pokaz Projekcji Poznańskiej Krzysztofa Wodiczki. Pokaz zostanie kilkanaście razy powtórzony. Zakończenie o godz. 24.00. Inicjatorem i mecenasem Projekcji Poznańskiej jest Fundacja Signum. Współpraca: Stowarzyszenie Pogotowie Społeczne i CK „Zamek”.
Projekcja Poznańska Krzysztofa Wodiczki dotyka problematyki wykluczenia społecznego, a przede wszystkim bezdomności. Zwraca uwagę na sytuację życiową bezdomnych i wykluczonych. „Ten projekt, mam taką nadzieję, stworzy podwójną sytuację społeczno-estetyczną; taką, w której miasto pozwoli ‘obcym’ rozwinąć i wzmocnić ich osłabioną lub zniszczoną zdolność otwarcia i dzielenia się trudnym doświadczeniem w przestrzeni publicznej, oraz umożliwi publiczności godne zbliżenie się do ‘obcych’ i uznanie ich roli jako głównych aktorów i bohaterów Agonu miasta” /K. Wodiczko/.
19 września 2008 roku o godzinie 20.00 w wieży zegarowej Centrum Kultury „Zamek” /dawnego zamku cesarskiego/ w Poznaniu odbędzie się pokaz Projekcji Poznańskiej Krzysztofa Wodiczki. Pokaz zostanie kilkanaście razy powtórzony. Zakończenie o godz. 24.00. Inicjatorem i mecenasem Projekcji Poznańskiej jest Fundacja Signum. Współpraca: Stowarzyszenie Pogotowie Społeczne i CK „Zamek”.
Projekcja Poznańska Krzysztofa Wodiczki dotyka problematyki wykluczenia społecznego, a przede wszystkim bezdomności. Zwraca uwagę na sytuację życiową bezdomnych i wykluczonych. „Ten projekt, mam taką nadzieję, stworzy podwójną sytuację społeczno-estetyczną; taką, w której miasto pozwoli ‘obcym’ rozwinąć i wzmocnić ich osłabioną lub zniszczoną zdolność otwarcia i dzielenia się trudnym doświadczeniem w przestrzeni publicznej, oraz umożliwi publiczności godne zbliżenie się do ‘obcych’ i uznanie ich roli jako głównych aktorów i bohaterów Agonu miasta” /K. Wodiczko/.
Pokaz Projekcji Poznańskiej w wieży dawnego zamku cesarskiego jest jednocześnie zapowiedzią użycia wieży jako instrumentu komunikacji społecznej. Zakładamy, że nastąpi to w 2009 roku i potrwa kilka miesięcy. Działanie będzie miało charakter procesualny. W projekcie przekształcenia wieży w instrument chodzi o wykorzystanie jej symbolicznego znaczenia, monumentalnej skali i prestiżu historycznego do próby odtraumatyzowania miasta.
Autor projektu chciałby, żeby wieża, którą nazwał metaforycznie latarnią, służyła sygnalizowaniu nie tylko istotnych społecznie treści, lecz również budowaniu wrażliwości na drobne, pozytywne wydarzenia życiowe, oraz stała się także instrumentem poszerzania przestrzeni publicznej.
Zarówno ci, którzy mieszkają w Poznaniu, jak i ci, którzy w nim goszczą, będą mogli wpływać na treść komunikatów nadawanych przez wieżę-latarnię, dostarczając jej konkretnych informacji. Na przykład o tym, że bezdomny otrzymał mieszkanie, bezrobotny znalazł pracę, ale też i o tym, że ktoś spotkał się z czyjąś życzliwością, komuś przytrafiła się zabawna przygoda, ktoś uśmiechnął się do kogoś... Forma wizualna wieży jako instrumentu komunikacji społecznej będzie niespodzianką. Obsługę instrumentu – we współpracy z CK „Zamek” i lokalnymi mediami – zapewni Fundacja Signum.
Projekcja Poznańska i idea wieży-latarni stawiają odbiorców w roli współtwórców sztuki i – przez sztukę – rzeczywistości społecznej. Krzysztof Wodiczko uważa, że „właśnie sztuka jest bardzo potrzebna i niezastąpiona” jako praktyczna forma realizowania koncepcji społeczno-estetycznych w przestrzeni publicznej i „przedstawiania faktów przejścia od prywatnego wyznania – przez publiczne świadectwo – do czynu transformatywnego, czyli do przemiany”.
Powrót
19 września 2008 roku o godzinie 20.00 w wieży zegarowej Centrum Kultury „Zamek” /dawnego zamku cesarskiego/ w Poznaniu odbędzie się pokaz Projekcji Poznańskiej Krzysztofa Wodiczki. Pokaz zostanie kilkanaście razy powtórzony. Zakończenie o godz. 24.00. Inicjatorem i mecenasem Projekcji Poznańskiej jest Fundacja Signum. Współpraca: Stowarzyszenie Pogotowie Społeczne i CK „Zamek”.
Projekcja Poznańska Krzysztofa Wodiczki dotyka problematyki wykluczenia społecznego, a przede wszystkim bezdomności. Zwraca uwagę na sytuację życiową bezdomnych i wykluczonych. „Ten projekt, mam taką nadzieję, stworzy podwójną sytuację społeczno-estetyczną; taką, w której miasto pozwoli ‘obcym’ rozwinąć i wzmocnić ich osłabioną lub zniszczoną zdolność otwarcia i dzielenia się trudnym doświadczeniem w przestrzeni publicznej, oraz umożliwi publiczności godne zbliżenie się do ‘obcych’ i uznanie ich roli jako głównych aktorów i bohaterów Agonu miasta” /K. Wodiczko/.
Pokaz Projekcji Poznańskiej w wieży dawnego zamku cesarskiego jest jednocześnie zapowiedzią użycia wieży jako instrumentu komunikacji społecznej. Zakładamy, że nastąpi to w 2009 roku i potrwa kilka miesięcy. Działanie będzie miało charakter procesualny. W projekcie przekształcenia wieży w instrument chodzi o wykorzystanie jej symbolicznego znaczenia, monumentalnej skali i prestiżu historycznego do próby odtraumatyzowania miasta.
Autor projektu chciałby, żeby wieża, którą nazwał metaforycznie latarnią, służyła sygnalizowaniu nie tylko istotnych społecznie treści, lecz również budowaniu wrażliwości na drobne, pozytywne wydarzenia życiowe, oraz stała się także instrumentem poszerzania przestrzeni publicznej.
Zarówno ci, którzy mieszkają w Poznaniu, jak i ci, którzy w nim goszczą, będą mogli wpływać na treść komunikatów nadawanych przez wieżę-latarnię, dostarczając jej konkretnych informacji. Na przykład o tym, że bezdomny otrzymał mieszkanie, bezrobotny znalazł pracę, ale też i o tym, że ktoś spotkał się z czyjąś życzliwością, komuś przytrafiła się zabawna przygoda, ktoś uśmiechnął się do kogoś... Forma wizualna wieży jako instrumentu komunikacji społecznej będzie niespodzianką. Obsługę instrumentu – we współpracy z CK „Zamek” i lokalnymi mediami – zapewni Fundacja Signum.
Projekcja Poznańska i idea wieży-latarni stawiają odbiorców w roli współtwórców sztuki i – przez sztukę – rzeczywistości społecznej. Krzysztof Wodiczko uważa, że „właśnie sztuka jest bardzo potrzebna i niezastąpiona” jako praktyczna forma realizowania koncepcji społeczno-estetycznych w przestrzeni publicznej i „przedstawiania faktów przejścia od prywatnego wyznania – przez publiczne świadectwo – do czynu transformatywnego, czyli do przemiany”.
Powrót
