Krzysztof Wieczorek - Więzy Mosty Granice
wernisaż: 9 listopada 2006, godz. 17.00
Na wystawie będzie można zobaczyć grafiki artysty powstałe w latach 2004-2006. Niektóre z prac są reminiscencją, przypomnieniem doświadczeń uzyskanych w pracach z lat wcześniejszych, które pojawiają się teraz w formie cytatów. Krzysztof Wieczorek tworzy kolaże, kładąc płaszczyzny naklejane obok i na drukowanych, stosuje szablony, używa sprayów, farby akrylowej, akwareli i gwaszu. Technika ta daje w efekcie różnorodność faktur, w obręb pracy wkracza także nowa jakość formalna, np. w monochromatyczną przestrzeń – żywy i śmiały kolor wyjęty z innej kompozycji. Pejzaż to szczególny. Nasycony romantyczną, metafizyczną nastrojowością. Natura ukazana zostaje w swej złożoności i nieskończoności odmian, całość istnienia w swym pięknie i – równocześnie – budzącej niepokój grozie. Skały, urwiska, kręte ścieżki, gubiące się w ścianach skłębionej roślinności, sieci – pułapki, sięgające rozbłyskanych przestworzy wieże, piramidy i obeliski – to składniki poetyckiego świata wyobraźni artysty w coraz to nowych, intrygujących konfiguracjach. Zapowiadają konieczność zmierzenia się z niewiadomym. W bezludnym krajobrazie są symbolami losu ludzkiego, mozolnej i najeżonej niebezpieczeństwami wędrówki oraz nieuniknionego kresu.
Powrót
Na wystawie będzie można zobaczyć grafiki artysty powstałe w latach 2004-2006. Niektóre z prac są reminiscencją, przypomnieniem doświadczeń uzyskanych w pracach z lat wcześniejszych, które pojawiają się teraz w formie cytatów. Krzysztof Wieczorek tworzy kolaże, kładąc płaszczyzny naklejane obok i na drukowanych, stosuje szablony, używa sprayów, farby akrylowej, akwareli i gwaszu. Technika ta daje w efekcie różnorodność faktur, w obręb pracy wkracza także nowa jakość formalna, np. w monochromatyczną przestrzeń – żywy i śmiały kolor wyjęty z innej kompozycji. Pejzaż to szczególny. Nasycony romantyczną, metafizyczną nastrojowością. Natura ukazana zostaje w swej złożoności i nieskończoności odmian, całość istnienia w swym pięknie i – równocześnie – budzącej niepokój grozie. Skały, urwiska, kręte ścieżki, gubiące się w ścianach skłębionej roślinności, sieci – pułapki, sięgające rozbłyskanych przestworzy wieże, piramidy i obeliski – to składniki poetyckiego świata wyobraźni artysty w coraz to nowych, intrygujących konfiguracjach. Zapowiadają konieczność zmierzenia się z niewiadomym. W bezludnym krajobrazie są symbolami losu ludzkiego, mozolnej i najeżonej niebezpieczeństwami wędrówki oraz nieuniknionego kresu.
Powrót
