Krzysztof Skarbek - Malarstwo i sztuka video, pierwotny dialog z cywilizacją
...Forma moich obrazów pomaga podkreślić ideę przekazu, zawartą w nich. Wyróżnia się ona mocną, ostrą kolorystyką, kontrastem między rozedrganymi płaszczyznami a zdecydowanym rysunkiem. Zasadnicze elementy konstrukcji obrazów pozostają otwarte na wielorakie sposoby ujęcia problemu malarskiego. Wyróżnić można tu także różnorodność stosowanych środków ekspresji w postaci zmiennych technik malarskich: akrylowej, olejnej i wprowadzenia faktury z materiałów budowlanych. Poprzez takie działania w połączeniu z optymistyczną treścią, moje prace dążą do ujawnienia pozytywnych stanów emocjonalnych. Najważniejsze dla mnie jest wyrażanie buntu przeciw hipokryzji, zmienianie stereotypów, prometejska walka o wartości, szczerość intencji, humor i miłość. /Krzysztof Skarbek/
Obszary, które w świecie realnym są zupełnie rozłączne, czy nawet przeciwstawne, w twórczości wrocławskiego malarza Krzysztofa Skarbka spotykają się i w sposób zupełnie oczywisty wchodzą w nowe relacje - wszystko staje się możliwe. Jedną z podstawowych antynomii przechodzących w pracach Skarbka w symbiozę, jest przeszłość i współczesność. Obrazy artysty zespalają tajemnicze czasy prehistoryczne, czy biblijne z niezbadanym żywiołem nowoczesności. W samym centrum owej zagadki stoi artysta: kreator, konstruktor, czy może magik budujący swój świat w oparciu o najbardziej niekonwencjonalne skojarzenia.
Obraz Mityczny jeździec z telewizorami -przedstawiający fantastycznego, zielonego jeźdźca-wojownika z odbiornikami telewizyjnymi w obydwu uniesionych rękach, siedzącego na grzbiecie zwierzęcia podobnego do lisa czy smoka i przemierzającego czerwono-granatową przestrzeń - łączy prehistoryczne, plemienne wyobrażenie zwycięzcy ze współczesnym trofeum. Znów w pracy Uzdrowienie ślepca - z przedstawieniem niewidomego mężczyzny w eleganckim garniturze, wychodzącego z nocnego klubu, do którego podchodzi Chrystus, aby za dotknięciem ręki przywrócić mu wzrok - przenikają się wzajemnie współczesność i tradycja biblijna. Obrazy te można interpretować z jednej strony, jako formę zabawy z konwencją, z ikonografią przeszłości wprowadzoną w szalone realia dzisiejszego świata, z drugiej zaś, jako metaforę zwrócenia się współczesnej kultury, wypełnionej po brzegi swoimi własnymi produktami, ku tradycji, historii, wartościom podstawowym, które pomimo wszystkich zawirowań naszych czasów wciąż leżą u jej korzeni.
Zamierzchła przeszłość i teraźniejszość nie znają w sztuce Skarbka żadnych barier, podobnie jak natura i technika, które choć z pozoru przeciwstawne, współgrają tu ze sobą, tworząc zupełnie nowe wartości. Dziki tygrys w płomiennoczerwonej aureoli i zgeometryzowana postać robota – na obrazie Mój tygrys bawi się z twoim cyborgiem na łące pełnej ziół - nie stanowią dla siebie zagrożenia, a wręcz przeciwnie: patrzą się na siebie, podają sobie ręce i łapy, i jak wskazuje tytuł, bawią się ze sobą. Tak samo, jadący na dachu czerwonego samochodu i odbijający nosem piłkę baseballową niedźwiedź polarny - z kolażu Biały niedźwiedź podróżuje z nami - wygląda na zupełnie oswojonego z nowoczesnym światem techniki. Nierzadko zespolenie obydwu tych światów zachodzi tak głęboko, że elementy techniki nabierają cech biologicznych, jak ma to miejsce w dyptyku Tramwaje w naszym mieście służą do różnych sportów. W barwnej scenerii miasta o strzelistych wieżowcach, konkurujących wysokością z budynkiem gotyckiego kościoła, gdzie świąteczne choinki współżyją z egzotyczną roślinnością, pojawiają się nagle wydłużone i zakręcone formy tramwajów, skaczących z okien i drzwi budynków. Zafascynowane własną prędkością pojazdy, wyrwały się z narzuconej im trasy, by poznać sekrety miejskiej przestrzeni i zbadać własne możliwości. Podobnie jak i sportowcy zjeżdżający po ich grzbietach na nartach, bądź wzbijający się z nich w powietrze na paralotniach. Podobna ekscytacja towarzyszy surferom unoszącym się na deskach, ponad rozbujałą roślinnością egzotyczną w poliptyku Mój Wrocław. Obraz miasta, którego architektura zarówno nowoczesna, jak i zabytkowa zarasta tropikalną dżunglą, mógłby odstraszać widmem zmian klimatycznych, związanych z globalnym ociepleniem, wiodących do nieuniknionego zalania obszarów nizinnych, tu jednak napawa witalną siłą i optymizmem. W świecie prac Skarbka nikt nie myśli o zagrożeniach, wszelkie niebezpieczeństwo zostaje wyeliminowane na mocy nowych praw, będących regułami zabawy, zezwalającej na wszystko, co służy radości, fascynacji i pozytywnym nastrojom.
Powrót

