Krzysztof M. Bednarski. Moby Dick - rzeźba

Krzysztof Bednarski w 1987 roku stworzył niezwykłą rzeźbę „Moby Dick" czyli „16 wycinków na nieskończoność", która stała się swego rodzaju manifestem artystycznym drugiej polowy lat 80. XX w. Poetyckim obrazem pogoni za nieosiągalnym, kosmicznym symbolem uniwersalnego porządku, rzeźbiarską i intelektualną prowokacją. Ta praca, dziś w stałej kolekcji Muzeum Sztuki w Łodzi, przyniosła Bednarskiemu szerokie uznanie i ugruntowała jego pozycję w świecie. "Moby Dick" jest szczególnym modelem przestrzeni, na którym artysta wielokrotnie dokonywał daleko idących przekształceń, każdorazowo kreując go od nowa. Rzeźba stała się początkiem całego, rozłożonego na lata cyklu, w którym Bednarski dokonywał transformacji motywu łodzi - lewiatana, badał wynikające z nich relacje przestrzenne i znaczeniowe.
Początkiem i podstawą materiałową „Moby Dicka" z 1987 była pocięta skorupa łodzi. Pierwszy „Moby Dick" był specyficzną instalacją, wykorzystującą gotowy obiekt, znaleziony i wyjęty z dawnego porządku. W kolejnych przeobrażeniach tematu Bednarski wracał do tradycyjnego warsztatu rzeźbiarskiego. Niewielkie w skali modele „Moby Dicka" o minimalistycznych i syntetycznych formach powstawały w białym marmurze, w wypolerowanym lub patynowanym na różne sposoby brązie. Bednarski traktował je jak obiekty rzeźbiarskie, warianty, odmiany, matryce tematu głównego. Stworzył kilka cykli powiązanych wewnętrznie: od 1989 „Maski", potem od 1996 „Sekcje" i „Powierzchnie całkowite". Szczególnie te ostatnie otworzyły pole niezwykłych doświadczeń w transformacji form, których podstawą był wyjściowy model „Moby Dicka". Ostatnie prace Bednarskiego z cyklu „MD&" to powrót do skali rzeźby – architektury i zarazem maestrii rzeźbiarskiego rzemiosła. Wystawa ukazuje tę drogę, przejście – pasaż od modeli przestrzeni do pełnej przestrzennej kreacji rzeźbiarskiej.

Waldemar Baraniewski - kurator wystawy


Powrót