Krawędzie wyciszenia - wystawa "Młodego miasta"
W trzykondygnacyjnym, od lat nieużytkowanym budynku dawnej wzorcowni na terenie Stoczni Gdańskiej, rozległych halach i labiryntowych zaułkach pomieszczono prace nowej młodej „sceny” gdańskiej, zgromadzone według klucza – tytułu wystawy – „Krawędzie wyciszenia”. Oglądający wchodzą do ogromnej, wysokiej, opasanej bordiurą okien przestrzeni, by wkraczać w strefy niemal zupełnych mroków, czerni „doskonałych”, z których wyprowadzają rytmy pnących się w górę, coraz jaśniejszych schodów, skrzypienia drewnianych, „teatralnych” podług, szum powietrza wpadającego przez pęknięte szybki kwater okiennych.
W trzykondygnacyjnym, od lat nieużytkowanym budynku dawnej wzorcowni na terenie Stoczni Gdańskiej, rozległych halach i labiryntowych zaułkach pomieszczono prace nowej młodej „sceny” gdańskiej, zgromadzone według klucza – tytułu wystawy – „Krawędzie wyciszenia”. Oglądający wchodzą do ogromnej, wysokiej, opasanej bordiurą okien przestrzeni, by wkraczać w strefy niemal zupełnych mroków, czerni „doskonałych”, z których wyprowadzają rytmy pnących się w górę, coraz jaśniejszych schodów, skrzypienia drewnianych, „teatralnych” podług, szum powietrza wpadającego przez pęknięte szybki kwater okiennych.
W zaułkach, silnie oddziałujących waranżowanymi w nie realizacjami, zarówno tymi, zatrzymanymi w Jungowskim stanie „zjednoczenia przeciwieństw” jak i wychylonymi w jedną (np. brutalności) bądź w drugą (ciszy) stronę, osoby oglądające odnajdują m.in.:
trzy średniowieczno- cielesne witraże z grubego, rozfalowanego szkła Sandry Araskiej;
męskie (auto) portrety namalowane przez Dawida Bistrama – kuratora i inicjatora/ organizatora wystawy, obrazy Agnieszki Budenko (surrealizująco – nostalgiczne, przetworzone „pejzaże powietrza” nad stocznią); rzeźby Mariusza Burdeka (w tym sylwetę śpiącej, skulonej na niewielkiej poduszce (gips) nagiej kobiety (wypalona terakota);environment jako biedny pokój ze spłowiałą lampą, i „leciwym” pluszowym misiem Ady Dobrzeleckiej;„atmosferyczne” płótna Hugo Gize; delikatne, przenikające i mijające się po swych rozedrganych satelitach linie na eksperymentalnych, kilkumetrowych rysunkach (tworzonych m.in. z użyciem wosku, tuszów, taśm czy mąki) Emilii Grubba; rzeźbę – chodnik o miękko uginających się pod stopami wchodzących płytach Dominiki Kuczkowskiej; „japońskie” ornamenty gestu na ceramicznych kaflach Jagody Markowskiej; wyciosanego w drewnie medytującego mędrca bez głowy Mikołaja Jerczyńskiego; symboliczną instalację z gałązką cierniowego krzewu Filipa Piaseckiego; modernistyczne interpretacje malarskie architektonicznych przestrzeni Magdy Piepki; liniowe- przypominające wykresy/ amplitudy dźwięków czy bicie serca obrazy Kasi Rudakow; przestrzenny (wykonywany zbiorowo) projekt komputerowo wytyczonych fryzów według koncepcji m.in. Krzysztofa Syruta; struktury z rozczłonkowanych gipsowych i cementowych reliefów Moniki Szczurkiewicz; i m. in. wymalowane na ścianie przy scenie barwne zwierzaczki- (o formach grzebyków do dziecięcych/ dziewczęcych włosów) Olo Tasaka.
Wystawie „Krawędzie wyciszenia” towarzyszą cyklicznie ambientowe koncerty, współtworzące wcześniejszy Festiwal PanDa, jak i dzisiejszą noc muzyczną pod hasłem „Poza czasem”.
Wzorcownia (magazyn modeli) to nowa na terenie stoczni przestrzeń działań artystycznych. Sztuka „Młodego Miasta” koresponduje/ dialoguje z charakterem wnętrza i „reliktami” przeszłości, najczęściej bardzo „nowatorskimimi”, „modernistycznymi” formami autentycznych dawnych maszyn, jarzeniówkowych („Flavinowo „– „Filonikowych”) lamp, wiązkowo opasujących przestrzeń rur, opuszczonych, zakamarków z oknami o skrawkowych szybach, „kwitnących”, pnących się po ścianach i framugach płatkach odspojonej farby.
Semantykę tytułu „Krawędzie wyciszenia” każdorazowo postrzegamy przez pryzmat odnajdywanych w przestrzeniach prac. Prowadzą myśli przez „krawędzie” poezji, delikatności, oddechu, życia, nasłuchiwania, przez sen – ku „ustawaniu akcji” – zatrzymaniu ruchu, dalej w strefę silnych emocji, kolorów, dynamicznych, krzykliwych, zmysłowych też „zgiełkliwych”/ „publiczno erotycznych”, niekiedy sygnalizujących codzienność „życia na krawędzi”, lub „powrót do stanu niepokornego dziecka z wyobraźnią „na krawędzi szczęścia”. /Anna Delft/
Powrót
W trzykondygnacyjnym, od lat nieużytkowanym budynku dawnej wzorcowni na terenie Stoczni Gdańskiej, rozległych halach i labiryntowych zaułkach pomieszczono prace nowej młodej „sceny” gdańskiej, zgromadzone według klucza – tytułu wystawy – „Krawędzie wyciszenia”. Oglądający wchodzą do ogromnej, wysokiej, opasanej bordiurą okien przestrzeni, by wkraczać w strefy niemal zupełnych mroków, czerni „doskonałych”, z których wyprowadzają rytmy pnących się w górę, coraz jaśniejszych schodów, skrzypienia drewnianych, „teatralnych” podług, szum powietrza wpadającego przez pęknięte szybki kwater okiennych.
W zaułkach, silnie oddziałujących waranżowanymi w nie realizacjami, zarówno tymi, zatrzymanymi w Jungowskim stanie „zjednoczenia przeciwieństw” jak i wychylonymi w jedną (np. brutalności) bądź w drugą (ciszy) stronę, osoby oglądające odnajdują m.in.:
trzy średniowieczno- cielesne witraże z grubego, rozfalowanego szkła Sandry Araskiej;
męskie (auto) portrety namalowane przez Dawida Bistrama – kuratora i inicjatora/ organizatora wystawy, obrazy Agnieszki Budenko (surrealizująco – nostalgiczne, przetworzone „pejzaże powietrza” nad stocznią); rzeźby Mariusza Burdeka (w tym sylwetę śpiącej, skulonej na niewielkiej poduszce (gips) nagiej kobiety (wypalona terakota);environment jako biedny pokój ze spłowiałą lampą, i „leciwym” pluszowym misiem Ady Dobrzeleckiej;„atmosferyczne” płótna Hugo Gize; delikatne, przenikające i mijające się po swych rozedrganych satelitach linie na eksperymentalnych, kilkumetrowych rysunkach (tworzonych m.in. z użyciem wosku, tuszów, taśm czy mąki) Emilii Grubba; rzeźbę – chodnik o miękko uginających się pod stopami wchodzących płytach Dominiki Kuczkowskiej; „japońskie” ornamenty gestu na ceramicznych kaflach Jagody Markowskiej; wyciosanego w drewnie medytującego mędrca bez głowy Mikołaja Jerczyńskiego; symboliczną instalację z gałązką cierniowego krzewu Filipa Piaseckiego; modernistyczne interpretacje malarskie architektonicznych przestrzeni Magdy Piepki; liniowe- przypominające wykresy/ amplitudy dźwięków czy bicie serca obrazy Kasi Rudakow; przestrzenny (wykonywany zbiorowo) projekt komputerowo wytyczonych fryzów według koncepcji m.in. Krzysztofa Syruta; struktury z rozczłonkowanych gipsowych i cementowych reliefów Moniki Szczurkiewicz; i m. in. wymalowane na ścianie przy scenie barwne zwierzaczki- (o formach grzebyków do dziecięcych/ dziewczęcych włosów) Olo Tasaka.
Wystawie „Krawędzie wyciszenia” towarzyszą cyklicznie ambientowe koncerty, współtworzące wcześniejszy Festiwal PanDa, jak i dzisiejszą noc muzyczną pod hasłem „Poza czasem”.
Wzorcownia (magazyn modeli) to nowa na terenie stoczni przestrzeń działań artystycznych. Sztuka „Młodego Miasta” koresponduje/ dialoguje z charakterem wnętrza i „reliktami” przeszłości, najczęściej bardzo „nowatorskimimi”, „modernistycznymi” formami autentycznych dawnych maszyn, jarzeniówkowych („Flavinowo „– „Filonikowych”) lamp, wiązkowo opasujących przestrzeń rur, opuszczonych, zakamarków z oknami o skrawkowych szybach, „kwitnących”, pnących się po ścianach i framugach płatkach odspojonej farby.
Semantykę tytułu „Krawędzie wyciszenia” każdorazowo postrzegamy przez pryzmat odnajdywanych w przestrzeniach prac. Prowadzą myśli przez „krawędzie” poezji, delikatności, oddechu, życia, nasłuchiwania, przez sen – ku „ustawaniu akcji” – zatrzymaniu ruchu, dalej w strefę silnych emocji, kolorów, dynamicznych, krzykliwych, zmysłowych też „zgiełkliwych”/ „publiczno erotycznych”, niekiedy sygnalizujących codzienność „życia na krawędzi”, lub „powrót do stanu niepokornego dziecka z wyobraźnią „na krawędzi szczęścia”. /Anna Delft/
Miejsce wystawy:
Stocznia Gdańska, Gdańsk, ul. Doki 1, budynek 387a w godz. 12-17
Powrót