Kontynuacja i Sprzeciw

"Powszechne opinie głoszą, że czasy „globalnej wioski” i rewolucji informatycznej nie sprzyjają powstawaniu grup artystycznych w tradycyjnym rozumieniu tego zjawiska. Wolny związek twórczych ludzi wydaje się powoli przechodzić w zapomnienie. Manifesty, zbiorowe założenia nie sprawdzają się w świecie niespójnym, rozbitym na części, przepełnionym względnymi wartościami i relatywnymi normami. Obszar sztuki współczesnej wypełniony jest niezliczoną ilością przedmiotów, myśli, idei ludzkiej wyobraźni, aż do desperackich zaprzeczeń, że desygnat pojęcia „sztuka” nie istnieje. Taki kalejdoskop różnorodnych wytworów bądź działań, mieszających się, przenikających, odbijających w sobie nawzajem nie ułatwia rozumienia poczynań artystycznych. Naturalną reakcją najszerszego kręgu odbiorców na wytwory sztuki jest kokieteryjnie eksponowane niezrozumienie. Jednak za sprawą dokonań artystów sztuka stara się wymknąć z obszaru potocznej percepcji. Jeśli przypomnimy sobie jedną z możliwych definicji sztuki, a mianowicie uznając, że jest ona specyficzną etyką patrzenia, estetyką odczuwania, swoistą higieną duszy – stwierdzimy, że tak naprawdę wszystko jest w najlepszym porządku. Wrocławska grupa „Kontynuacja i Sprzeciw” od kilku lat udowadnia swoimi pracami, że sztuka niezmiennie spełnia swoje zadanie.

Grupa powstała w latach 90-tych. Już jako studenci Akademii Sztuk Pięknych, skupieni wokół pracowni profesor Wandy Gołkowskiej, podjęli decyzję wspólnej prezentacji swoich poszukiwań twórczych. Pracownia 112, niewątpliwie dzięki charyzmatycznej osobowości prof. Wandy Gołkowskiej, stała się miejscem pierwszych wspólnych spotkań, dyskusji, pokazów. Pierwsze wystawy w 1995 roku ( Galeria Działań w Warszawie, sympozjum w Brzegu, Galeria Prezentacje w Wojnowicach) krystalizowały ich świadomość artystyczną. Dalsze lata to wiele wystaw zbiorowych (m.in. Polska Abstrakcja Analityczna – BWA „Awangarda” we Wrocławiu, Chronologic – Jeder meter fur die Kunst w Cape Town, Internationale Mail Exhibitione w Oslo), jak i pokazów indywidualnych grupy (Pracownia Wolnego Wyboru w Zielonej Górze, Galeria Działań w Warszawie, Galeria Miejska i BWA we Wrocławiu, Muzeum Regionalne w Głogówku). Tradycją stały się również coroczne sympozja mające na celu precyzowanie dalszych poszukiwań, poprzez dyskusje, spory, prezentacje (sympozjum „Plus Minus” w Fundacji Gerarda w Świeradowie – Zdrój –1999 r., coroczne sympozja w Wojnowie – 2000-03 r.). Miniony rok to udział w międzynarodowej wystawie w Muzeum Modern Art w Hunfeld, gdzie grupa mogła skonfrontować swoje poglądy i realizacje z poszukiwaniami znanych artystów. To także udana wystawa poświęcona pamięci J. Ludwińskiego w Galerii Forum + we Wrocławiu. W tym roku ich realizacje możemy oglądać w Austria Center w Wiedniu w bogatej kolekcji prezentowanej przez G. Bluma-Kwiatkowskiego pt. Motiva-Intenationale Konstuktiv Konkret, Intelligibe.

Grupa, a właściwie od kilku lat Stowarzyszenie Kontynuacja i Sprzeciw, w swych założeniach dotyczących artystów biorących udział w ekspozycjach, przyjęła formułę otwartą, stąd ruchomy skład uczestników wystaw.

Grupa świadomie nie precyzuje jasnego programu i wyraźnych założeń. Ale jednocześnie twierdzi, że nie ogranicza się do ekscentrycznie pojmowanego indywidualizmu. W katalogach do wystaw piszą, iż podjęli decyzję wspólnego przedstawiania istotnych zagadnień w celu ustanowienia nowych relacji miedzy światem idei a materią artystyczną. To, co ich łączy, to podobnie stawiane pytania dotyczące kondycji sztuki współczesnej, reguł i praw nią rządzących. Te pytania tyleż podstawowe, co zasadnicze dotyczą ontologii sztuki, jej funkcji poznawczych, możliwości przekazu, siły kreacji, umiejętności komunikacji. To, co znaczące to nie tylko odpowiedzi, ale właśnie wspólnie stawiane pytania. Poszczególne realizacje artystów są przy tym na wskroś osobistym dyskursem ze sobą, ze światem, ze sztuką. Wspólny ich mianownik to konieczność prowadzenia tego nieustannego dialogu z rzeczywistością, próbującego ją zidentyfikować, określić czy w końcu... świadomie doznać.

Nawiązując do "Teorii stereotypów i asymetrii w sztuce” Jana Chwałczyka, grupa chce pokazać, że w sztuce ważny jest jej nieustanny rozwój, dynamizm, zmiana, burzenie zastanego status quo.

„Sztuka jest zaprzeczeniem „sensownej całości”, jest jej negacją, ponieważ w swojej strukturze posiada informacje zmienne - przeciwstawne. Istniejące dwie główne tendencje: sprzeciwu ( eksperymentu, nowości ) oraz kontynuacji - są komplementarne i uzupełniające. Sprzeciw jest próbą uwalniania się od uwarunkowań wynikających ze stagnacji estetycznych, które obowiązują w konstrukcjach formalnych dzieła oraz we wszystkich opcjach ideowych. Sprzeciw jest również formą kreacji nowego oblicza sztuki, jaka może zaistnieć w dowolnej postaci.” Te słowa, których autorem jest Jan Chwałczyk, zakreślają granice problemów nurtujących twórców." /Daria Milecka/


Powrót