Kofila (Bohdan Heblík) - Ztráta hlasu | Strata głosu

Kofila (Bohdan Heblík, ur. 1978) jest typowym przedstawicielem pokolenia grafików-samouków, którzy osiągają interesujące rezultaty, a ich wizja plastyczna zaczyna w ostatnim czasie wpływać na powszechną świadomość estetyczną w Czechach. Dzieje się tak za pośrednictwem twórczości, w której plakat, jako tradycyjnie konserwatywna forma, zajmuje centralne miejsce. Wspólne dla przedstawicieli tego pokolenia jest czerpanie inspiracji z komiksów, gier komputerowych i prostego rysunku plakatów filmowych. Najbardziej charakterystyczny dla stylu Kofili jest ekstremalny subiektywizm. Naiwna forma miejscami celowo przeczy ustalonym zasadom rysunku i designu, treść tworzy szereg konotacji o charakterze całkowicie osobistym. Niektóre z prac przypominają nawet dziwną grę lub rebus, w których trudno jest stwierdzić, kto jest adresatem tej dziwnej wiadomości i dlaczego autor włączył do dzieła pozornie niezwiązany z nim przekaz. Kofila nie unika używania elementów, które zwyczajnie mu się podobają lub podobały. Zasada ta zazwyczaj nie potrafi obejść się bez pewnej dawki nostalgii, która wzmacnia jedynie subiektywne charakter. Efektem jest jakiś szalony, chaotyczny dziennik. Przedstawiona powyżej charakterystyka widoczna jest nawet w pracach komercyjnych autorstwa Kofili. Takim poczynaniom ewidentnie nie brak porządnej dawki arogancji. W przypadku wystawy „Strata głosu” Kofila swobodnie nawiązuje do wystawy „Plakat”, gdzie plakaty imprez o charakterze non-profit organizowanych przez swoich kolegów dopełnił serią fikcyjnych plakatów filmowych, w których zaszyfrowane były wspólne przeżycia Kofili i kilkorga przyjaciół z różnych okresów jego życia. W zasadzie można powiedzieć, że głównym motywem wystawy było spowodowanie spotkania wszystkich przyjaciół na wernisażu. Instalacja „Strata głosu” stanowi kontynuację w podobnym duchu. Prace o charakterze komercyjnym i niekomercyjnym zostały uzupełnione o instalację wielkoformatowych plakatów ilustrujących poszczególne piosenki ulubionego regionalnego zespołu autora – Ptáci, który od wielu lat już w zasadzie nie występuje. Zasada lekkości i rebusu została zachowana i tym razem. Przy poszczególnych plakatach zainstalowane są słuchawki, za pomocą których można wysłuchać danej piosenki. Jednak utwory są pozbawione śpiewu, a dzięki temu również tekstu. W ten sposób plakat staje się jedynym nośnikiem przekazu, który pierwotnie niósł z sobą utwór. Pozostaje również motyw spotkania – podczas wernisażu wystąpi zespół Ptáci i zagra wspomniane powyżej utwory, w ich okrojonej wersji.


Powrót