Kazimierz Kopczyński – Malarstwo
Retrospektywna wystawa w 100-lecie urodzin Kazimierza Kopczyńskiego (1908-1992), pejzażysty i portrecisty, współzałożyciela Grupy „Beskid”, której program artystyczny wyrósł z zainteresowań folklorem i pejzażem beskidzkim. Działająca w latach 1961-1987 grupa artystów miała duży wpływ na oblicze środowiska plastycznego Bielska-Białej, spełniała też ważną rolę popularyzatora sztuki, organizując wystawy objazdowe, odczyty i spotkania autorskie. Poza Kazimierzem Kopczyńskim należeli do niej także: Ignacy Bieniek, Jan Grabowski, Michał Kwaśny, Jan Zipper i Zenobiusz Zwolski.
Kazimierz Kopczyński uznawany jest za jednego z najważniejszych malarzy Bielska-Białej i regionu bielskiego. Uprawiał głównie malarstwo sztalugowe i akwarelę. Tematem jego obrazów są pejzaże, sceny rodzajowe, wnętrza i portrety. Był dobrym kolorystą. Malował realistycznie, opiewając uroki beskidzkiego krajobrazu, zabytkową architekturę, a także widoki miejskie. Był wielkim autorytetem dla bielskich artystów.
Urodził się w Nowym Sączu, ale przeszło połowę życia spędził w Bielsku-Białej, pełniąc tutaj różne funkcje publiczne i społeczne. Był z zawodu nauczycielem, jednak jego życiową pasją było malarstwo. Już jako student przedwojennego Państwowego Pedagogium w Krakowie uczęszczał do pracowni krakowskiego pejzażysty Henryka Polichta. Umiejętności malarskie i rysunkowe kształcił także w obozach niemieckich, do których trafił jako jeniec po wojnie obronnej w 1939 roku. W obozowych warunkach przez blisko sześć lat uczył się pod okiem towarzysza niedoli Maksymiliana Feuerringa, dojrzałego artysty zainteresowanego koloryzmem. Zdaniem Heleny Dobranowicz, kuratorki wystawy, lata 1940 – 1945 można śmiało uznać za okres studiów artystycznych, choć odbytych w warunkach niewyobrażalnych. Artysta pozostawił po sobie wiele prac. Znajdują się w zbiorach muzealnych, instytucjach kultury i kolekcjach prywatnych w Polsce i za granicą. Poza tym dostępne są jedynie na rynku antykwarycznym.
Powrót
Kazimierz Kopczyński uznawany jest za jednego z najważniejszych malarzy Bielska-Białej i regionu bielskiego. Uprawiał głównie malarstwo sztalugowe i akwarelę. Tematem jego obrazów są pejzaże, sceny rodzajowe, wnętrza i portrety. Był dobrym kolorystą. Malował realistycznie, opiewając uroki beskidzkiego krajobrazu, zabytkową architekturę, a także widoki miejskie. Był wielkim autorytetem dla bielskich artystów.
Urodził się w Nowym Sączu, ale przeszło połowę życia spędził w Bielsku-Białej, pełniąc tutaj różne funkcje publiczne i społeczne. Był z zawodu nauczycielem, jednak jego życiową pasją było malarstwo. Już jako student przedwojennego Państwowego Pedagogium w Krakowie uczęszczał do pracowni krakowskiego pejzażysty Henryka Polichta. Umiejętności malarskie i rysunkowe kształcił także w obozach niemieckich, do których trafił jako jeniec po wojnie obronnej w 1939 roku. W obozowych warunkach przez blisko sześć lat uczył się pod okiem towarzysza niedoli Maksymiliana Feuerringa, dojrzałego artysty zainteresowanego koloryzmem. Zdaniem Heleny Dobranowicz, kuratorki wystawy, lata 1940 – 1945 można śmiało uznać za okres studiów artystycznych, choć odbytych w warunkach niewyobrażalnych. Artysta pozostawił po sobie wiele prac. Znajdują się w zbiorach muzealnych, instytucjach kultury i kolekcjach prywatnych w Polsce i za granicą. Poza tym dostępne są jedynie na rynku antykwarycznym.
Powrót
