Katarzyna Skrobiszewska - Prawie nie wychodzę
Nowe prace Katarzyny Skrobiszewskiej tworzą, jak zawsze u tej artystki, spójny cykl obrazowy. Po ,,Patrzcie" jest to kolejna seria przeznaczona do kontemplacji. O ile jednak poprzednie obrazy koncentrowały się na procesie obserwacji, uważności i zmuszały widza do chwili skupienia, o tyle nowe płótna w znacznej mierze stanowią efekt osobistych rozważań malarki. Największy wpływ na obecny kształt cyklu ,,Prawie nie wychodzę" miała jednak powieść E. Ionesco ,,Samotnik". Zauważalne paralele między losami głównego bohatera i analogicznymi przeżyciami Skrobiszewskiej pozwalają się domyślać, że artystka w pewien sposób się z nim utożsamia. Kluczowy fragment mówi: ,,mam metodę, żeby wydobywać się ze smutku albo z trwogi, ale działa nie zawsze. Metoda polega na tym, żeby wpatrywać się w otaczające mnie przedmioty, w ludzi, z możliwie jak największa uwagą. Wczepiać się w to. Patrzę bardzo, bardzo uważnie i nagle jakbym widział wszystkich ludzi i świat po raz pierwszy. A wtedy staje się to niepojęte i dziwaczne". Pochodzący z innego źródła, a równie ważny dla artystki cytat brzmi: ,,alternatywą dla tych dwóch stanów duszy (radości i rozpaczy) jest szara strefa ducha, jałowa codzienność, najzwyklejsze trwanie, monotonia zajęć", a ,,czas najzwyklejszy jest czasem najcenniejszym". Znamy zatem przyczyny, dla których Skrobiszewska zdecydowała się przedstawić przestrzeń, w której rozgrywa się jej codzienność...
Powrót
Powrót
