Katarzyna Michalik - Rok polski - Zima

W pracy artystycznej autorki bardzo ważne miejsce zajmuje natura. Traktuje ją jako żyjący, czujący byt, Gaję, nieustannie budzącą jej zachwyt i podziw. Człowieka w obliczu przyrody postrzega jako małego i słabego, ale bezpiecznego pod jej opieką, jeśli tylko potrafi jej słuchać.
Dyplom poświęciła groźnej stronie natury - rozzłoszczonej na człowieka, a jego inspiracją był upalny sierpień na wsi. Tym razem artystka namalowała cykl obrazów, dla których bodźcem były spacery, wyglądanie przez okno, codzienna droga z domu do pracy, wspomnienia i skojarzenia związane z zimą, z oczekiwaniem, zatrzymaniem, z pewnym przyjemnym skupieniem oraz „skierowaniem do środka”. Artystce zależało na ich odbiorze „en masse”, ponieważ, jak tłumaczy, dopiero wtedy, poprzez swoją mozaikowość, stają się sumą zimowego świata widzialnego, świata zjawisk, dostępnego poznaniu zmysłowemu.
Drugą stroną medalu jest penaptyk, poprzez który Katarzyna Michalik stara się oddać ideę zimy. Celowo używa jego „ołtarzowej”, sakralnej formy. Zima i zimowe przesilenie to apogeum ciemności. W momencie swej kulminacji przełamuje się, rodząc światło, które od tej pory powoli tę ciemność rozpuszcza. Zima, zwłaszcza w trakcie jej pierwszej połowy, gdy ubywa dnia, jest trudnym czasem w roku. Okres ten można odnieść do uniwersalnego doświadczenia ludzkiego i upatrywać nadziei w wiecznym mechanizmie, z którego wynika, że największa ciemność rodzi światło.