Karolina Zwoniarska - Zero golizny

Bez malarstwa czuję pustkę. Obraz jak lustro przegląda wszystkie stany, emocje i wydarzenia. Ale inaczej niż lustro deformuje, przetwarza, podejmuje dialog, odpowiada na świat. Malarstwo jest procesem, żywym działaniem i żywą odpowiedzią na postawiony problem. Demaskuje twórcę, jego prawdziwe intencje. Ukazuje próżność, pychę, uczciwość albo odwagę. Obraz jest bezkompromisowy.
Akt to nagość o wielu obliczach, lecz nie o nagość cielesną tu chodzi. Obnażone ciało odkrywa. Człowiek nagi nie określa się strojem, nie mami gadżetami, nie zakłada masek. Jest sam w bezmiarze świata. Odarty, bez parawanu pokazuje światu oblicze. Pozą, gestem, mimiką zdradza siebie prawdziwego. Człowiek boi się nagości, oceny innych, werdyktu, który zobaczy w oku oglądającego. Jesteśmy różni, nie idealni, bo nie ma jednego ideału.
Malując odkrywam siebie cielesną i duchową, bo obraz to próba autoportretu. Człowiek to tajemnica. Przecież znam siebie, ale czy znam prawdę? Każde zetknięcie z płótnem jest niewiadomą i wyzwaniem. Świadomy zamysł to jedna warstwa, powstaje jeszcze druga, prawdziwe wnętrze obrazu.
Obraz żyje i świadczy sobą. Nie pomogą wyszukane słowa, ani poza, która tworzy wokół dzieła teatr. Bez pośredników podejmuje dialog z widzem, choć ocena nie musi być jednoznaczna, bo obdarzeni jesteśmy różną wrażliwością. Możemy go nawet nie rozumieć, ale drażni Nas, skłania do zastanowienia. Jeśli widz przejdzie obojętnie, obraz jest pusty, nieżywy, jak artysta, który go stworzył.


Powrót