Karolina Komasa - Obiekty do wchodzenia

Od 14 grudnia 2012 w Galerii Sztuki Wozownia mamy okazję oglądać kolejną z wystaw Karoliny Komasy zatytułowaną „Obiekty do wchodzenia”. Projekt zaaranżowany został w dwóch odsłonach. Pierwsza: „Obiekty do wchodzenia. Głowy” zaprezentowana jest w małej przestrzeni Wozowni. Jak mówi sama artystka głowa jest „Najważniejszym instrumentem naszego wyposażenia życiowego. To co w niej zawarte stanowi istotną wartość całego dorobku człowieka. Zamknięta w kruchej skorupie twarzy, często nieudanej, codziennie tracącej swój zewnętrzny blask i piękno młodości-otwiera przestrzenie, których zawartość jest niepojęta. Dla tego, kto szuka staje się miejscem odnajdywania nowego świata. Jest obiektem do wchodzenia.”
 

Odsłonę drugą „Obiektów do wchodzenia” zobaczyć będzie można już w styczniu 2013 roku. Według Karoliny Komasy „Wędrowanie przez życie dokonuje się poprzez nieustanne wybieranie kierunków i ścieżek, którymi chcemy podążać. Decyzje te układają nasze życie w sieci map, będące indywidualnym odzwierciedleniem naszej egzystencji (…) Stają się pieczęcią chroniącą zapis naszego losu-archiwum zdarzeń przeszłych, ale i z determinacją wynikających z nich zdarzeń przyszłych. Rysują nasz portret wewnętrzny.” Artystka stara się uchwycić właśnie ów moment, w którym nasze myśli wpływają na dotychczasowe życie i decydują o jego dalszym losie. Wyławia te chwile z ludzkiej egzystencji i nadaje im materialną formę. Sam tytuł „Obiekty do wchodzenia’ określa ich funkcję, ale artystka ma świadomość, że w trakcie spotkania z obiektami w przestrzeni galeryjnej odbiorca może w nie wejść, ale także może minąć je obojętnie.
 

Karolina Komasa w 2010 roku prezentowała prace z cyklu „Obiekt do wchodzenia” w Galerii u Jezuitów w Poznaniu. Na wystawie można było zobaczyć dwie rzeźby artystki, zatytułowane „Wieża” i „Rampa”. Obiekty posiadały bardzo konkretną, materialną formę i wykonane zostały z drewna. „Wieża” przywodziła na myśl postument na rzeźbę lub ambonę myśliwego. Widz mógł się na nią wspiąć i patrzeć na wszystkich z „z góry”. Według Marcina Berdyszaka „Komasa czyni miejsce na bycie być może rzeźbą, ale i widzem-kiedy na podium jest ktoś inny. Jednocześnie będąc na podium nie widzimy siebie tylko przestrzeń i ludzi wokół nas. (…) Wyróżnienie staje się zaś socjologiczną alienacją.”