Julita Malinowska - Anga, Banga i Kalinga, malarstwo
Artystka tak opisuje swoje malarstwo:
malarstwo i podróże. Moje największe pasje… Podróżując poszukuję egzotyki, pierwotności i niewinności. Malując wracam do zapamiętanych momentów olśnienia, kontemplacji, wpatrzenia się. Wybieram „cytaty” z napotkanej i „zapisanej” w pamięci przestrzeni i adoptuję je do potrzeb mojej własnej przestrzeni kompozycyjno-malarskiej. Podczas malowania korzystam ze zgromadzonej podczas wojaży dokumentacji. Nie tworzę jednak iluzji egzotycznej rzeczywistości. Przestrzeń moich obrazów jest niedookreślona, wyabstrahowana. Akcja odbywa się w bezczasie.
Świadomie idealizuję rzeczywistość. Stoję w opozycji do okrucieństwa dzisiejszego świata, w którym arabskie, brazylijskie czy afrykańskie dzieci są szkolone i wykorzystywane jako „maszyny do zabijania”. Dzieci z moich obrazów nie znają okrucieństwa i zła...
Szukam świata idealnego- świata marzeń, wspomnień, zapowiedzi i nadziei. Poszukuję aury pierwszych przedinicjacyjnych, niewinnych relacji międzyludzkich - pierwszych miłości i przyjaźni, rajskich gestów, nieświadomego oczarowania, świeżości. Pokazuję radość pączkującej dziecięcości…
Dzieci w moich obrazach są jak „tabula rasa”. Co je czeka? Dokąd pójdą? Co wybiorą?... Malując zadaję pytania lecz nie udzielam odpowiedzi. Wchodzę w dialog z Gaugain'em, pytając za nim: „Skąd przychodzimy? Kim jesteśmy? Dokąd zmierzamy?”
Powrót
Powrót

