Julia Kaczmarczyk-Piotrowska - W oczekiwaniu
Twórczość która towarzyszy człowiekowi, to znaczy dochodzi do głosu i pozwala na odtajnienie prawd natury jest w rzeczy samej kwintesencją jego wrażliwości i umiejętności dialogu ze światem. Odpowiada na szereg pytań zmieniających się w czasie, przeplatających się, tworzących rytmiczne kręgi, tory … daje możliwości łączenia różnych cykli… przeskoków… do wybicia ostatniego rytmu… gestu bądź znaku.
Twórczość która towarzyszy człowiekowi, to znaczy dochodzi do głosu i pozwala na odtajnienie prawd natury jest w rzeczy samej kwintesencją jego wrażliwości i umiejętności dialogu ze światem. Odpowiada na szereg pytań zmieniających się w czasie, przeplatających się, tworzących rytmiczne kręgi, tory … daje możliwości łączenia różnych cykli… przeskoków… do wybicia ostatniego rytmu… gestu bądź znaku.
Czekając zaplątałam się w czas. Czas doświadczenia bytów w jednym ciele – moim. Wewnętrzne morze, ocean bez wyjaśnienia, to tak jakby dotykać tajemnicy, dzieli mnie przecież 2 może 3 cm skóry. Tam wszystko jest oczywiste, ale czy „wewnętrzne oko” może coś zobaczyć? Rytm jako pierwszy przejaw dźwięku – tętno, puls, jak przesłać pierwszy komunikat? Oto Jestem. Przekaz informacji i odczuć – tak reaguję na Ciebie, tym obrazem doświadczam pierwszego kontaktu. Pejzażem opartym na wygiętym łuku, strunie. Patrzę do wewnątrz, koloruję symboliczny dźwięk jasny, pastelowy, wibrujący, oderwany od tego świata. Przekaz „między zmysłowy” – między tym co dobrze znane a domysłem. Spokojna, kołysząca melodia kolorów, improwizowana wprowadza ruchliwość, mnogość powtórzeń, po to by przebić próżnię, nie rozbić się i przestać brzmieć w oceanie. Obraz jako kołyska gdybym nie została usłyszana… w odrębnej grawitacji. /Julia Kaczmarczyk-Piotrowska/
Julia Kaczmarczyk- Piotrowska urodziła się w 1978 roku w Poznaniu. Jest absolwentką Liceum Plastycznego im. Piotra Potworowskiego oraz Akademii Sztuk Pięknych Wydziału Edukacji Artystycznej. Dyplom z wyróżnieniem w zakresie sztuk plastycznych uzyskała w Pracowni Rzeźby w 2003 roku u prof. Jacka Jagielskiego. Pracę magisterską napisała pod kierunkiem prof. dr hab. Jolanty Dąbkowskiej-Zydroń. Prezentowała swe prace na 5 wystawach indywidualnych i 20 zbiorowych. Jest nauczycielem w poznańskim gimnazjum i liceum, zawodowo związana z Regionalnym Ośrodkiem Edukacji oraz Centrum Motywacji Cooltura. Jest członkiem ZPAR i STiSK. Od 2003 roku pracuje nad formami i realizacją zajęć artystycznych PKPS i Amici oraz Fundacji Familijny Poznań, współpracowała z przedszkolem im. Marii Montessori. Od 2006 pełni funkcję sekretarza Związku Artystów Rzeźbiarzy Oddział Wielkopolski. Prace tworzy w cyklach jako pochodne syntetycznego pejzażu zgrafizowane lub o podłożu emocjonalnym np.: Moje pejzaże, Małe oscinato - piosenka dla mojego dziecka, liczne "kapaże". Jej kreacje przenikają się wzajemnie, ewoluują od rysunku poprzez dodanie barwy po sytuację przestrzenną. Materiały, których używa, bliskie są naturze, poszukuje odpowiednich środków dla artystycznych wizji, stosuje: masy plastyczne, tworzy w technice gipsu białego, brązie, drewnie, eksperymentuje z narzędziami do wykonywania prac, fascynuje się lustrzanym odbiciem.
Powrót
Twórczość która towarzyszy człowiekowi, to znaczy dochodzi do głosu i pozwala na odtajnienie prawd natury jest w rzeczy samej kwintesencją jego wrażliwości i umiejętności dialogu ze światem. Odpowiada na szereg pytań zmieniających się w czasie, przeplatających się, tworzących rytmiczne kręgi, tory … daje możliwości łączenia różnych cykli… przeskoków… do wybicia ostatniego rytmu… gestu bądź znaku.
Czekając zaplątałam się w czas. Czas doświadczenia bytów w jednym ciele – moim. Wewnętrzne morze, ocean bez wyjaśnienia, to tak jakby dotykać tajemnicy, dzieli mnie przecież 2 może 3 cm skóry. Tam wszystko jest oczywiste, ale czy „wewnętrzne oko” może coś zobaczyć? Rytm jako pierwszy przejaw dźwięku – tętno, puls, jak przesłać pierwszy komunikat? Oto Jestem. Przekaz informacji i odczuć – tak reaguję na Ciebie, tym obrazem doświadczam pierwszego kontaktu. Pejzażem opartym na wygiętym łuku, strunie. Patrzę do wewnątrz, koloruję symboliczny dźwięk jasny, pastelowy, wibrujący, oderwany od tego świata. Przekaz „między zmysłowy” – między tym co dobrze znane a domysłem. Spokojna, kołysząca melodia kolorów, improwizowana wprowadza ruchliwość, mnogość powtórzeń, po to by przebić próżnię, nie rozbić się i przestać brzmieć w oceanie. Obraz jako kołyska gdybym nie została usłyszana… w odrębnej grawitacji. /Julia Kaczmarczyk-Piotrowska/
Julia Kaczmarczyk- Piotrowska urodziła się w 1978 roku w Poznaniu. Jest absolwentką Liceum Plastycznego im. Piotra Potworowskiego oraz Akademii Sztuk Pięknych Wydziału Edukacji Artystycznej. Dyplom z wyróżnieniem w zakresie sztuk plastycznych uzyskała w Pracowni Rzeźby w 2003 roku u prof. Jacka Jagielskiego. Pracę magisterską napisała pod kierunkiem prof. dr hab. Jolanty Dąbkowskiej-Zydroń. Prezentowała swe prace na 5 wystawach indywidualnych i 20 zbiorowych. Jest nauczycielem w poznańskim gimnazjum i liceum, zawodowo związana z Regionalnym Ośrodkiem Edukacji oraz Centrum Motywacji Cooltura. Jest członkiem ZPAR i STiSK. Od 2003 roku pracuje nad formami i realizacją zajęć artystycznych PKPS i Amici oraz Fundacji Familijny Poznań, współpracowała z przedszkolem im. Marii Montessori. Od 2006 pełni funkcję sekretarza Związku Artystów Rzeźbiarzy Oddział Wielkopolski. Prace tworzy w cyklach jako pochodne syntetycznego pejzażu zgrafizowane lub o podłożu emocjonalnym np.: Moje pejzaże, Małe oscinato - piosenka dla mojego dziecka, liczne "kapaże". Jej kreacje przenikają się wzajemnie, ewoluują od rysunku poprzez dodanie barwy po sytuację przestrzenną. Materiały, których używa, bliskie są naturze, poszukuje odpowiednich środków dla artystycznych wizji, stosuje: masy plastyczne, tworzy w technice gipsu białego, brązie, drewnie, eksperymentuje z narzędziami do wykonywania prac, fascynuje się lustrzanym odbiciem.
Powrót
