Józef Murzyn

"Prostota i prawdziwość rzeźby, jej bezpośredniość i jednorodność z materialną i przestrzenną rzeczywistością, w której zanurzony jest człowiek czyni z niej osobliwe medium, którego nośność i komunikatywność przewyższa inne środki artystycznego wyrazu.
Moja wierność wobec rzeźby wyraża się głównie w szacunku do jej podstawowych znaczeń, w respekcie dla jedynej w swoim rodzaju "gramatyki" jej języka. Oznacza to przede wszystkim to, że istotą mojej pracy jest */rzeźbienie/*/ / jako podstawowy i - nie licząc prób malarskich - jedyny sposób materializacji artystycznej idei. Rzeźbienie jako bezpośrednia operacja na materii, mająca na celu nie tylko jej modelowanie, nadawanie nowych kształtów, ale także odnajdywanie ukrytych w niej pierwiastków pierwotnych energii, zagubionych, zapomnianych a jednak wciąż aktywnych, warunkujących trwanie naszego świata i nas samych. Materią, która jest mi najbliższa, w której realizuję większość moich kompozycji jest drewno. Dzięki swej biologicznej naturze, niepowtarzalności strukturalnej, kolorystycznej i ogromnym możliwościom wyrazowym jest drewno tworzywem wyjątkowym, „ dopisującym” do artystycznej koncepcji swoje tajemnicze brzmienia, pogłosy utajonego w nim życia. Sprawia to, że stworzona w procesie rzeźbienia forma ujawnia niespodziewane nawet dla samego artysty pokłady głębokiej i skomplikowanej metaforyki, często nieprzetłumaczalnej, wielowarstwowej, wzbogacające w istotny sposób treści zawarte w powstającym dziele. Jest więc drewno w pewien sposób tworzywem aktywnym, dzięki swoim cechom współkreującym rzeźbę, nie tylko w jej formalnym ale również znaczeniowym wymiarze. Poszukiwanie optymalnego artystycznego efektu to dla mnie intrygująca gra z materią drewna. Ten emocjonujący balans pomiędzy tym co zawiera się w pomyślanym i uświadomionym zamiarze twórczym, a tym co objawia sprowokowane rzeźbiarskim narzędziem nagie, pozornie bezbronne ciało drzewa. Moje rzeźbienie jest też swego rodzaju dialogiem z drewnem, cierpliwym „dopytywaniem się”, odgadywaniem jego poetyki, ostrożnym badaniem granic jego „wytrzymałości” na nieuniknione w procesie rzeźbienia naruszenia jego strukturalnej spójności. Budując swoje kompozycje nie usiłuję „zmusić” drewna do uległości, narzucając mu pomyślany kształt. Próbuję go raczej wynegocjować, sprawić aby drewno
„wydało” go w naturalny sposób, zgodnie z logiką własnej struktury. Często zdarza się tak, że ledwo uśpiona, prawie żywa tkanka spotykając się ze strawioną przez czas, wysłużoną w pełnieniu różnorakich funkcji belką czy deską wkracza w nowy etap swojego, tym razem artystycznego życia. Zdarza się, że sponiewierany strzęp niegdysiejszego drzewa to przejmujący zapis historii człowieka. Niejednokrotnie taka nagła zmiana losu kawałka drewna zauważonego i wprowadzonego w ciało dzieła rzeźbiarskiego okazuje się jego ostatecznym i brzemiennym w artystyczne owoce zmartwychwstaniem. " /Józef Murzyn/


Powrót