Józef Korolkiewicz (1902-1988) - najmłodszy uczeń Kossaka
Wystawa prezentuje biografię oraz malarską twórczość artysty z lat 70. i 80. XX w. - obrazy olejne, gwasze, rysunki.
Już we wczesnym dzieciństwie Józef Korolkiewicz rysował obrazki zdradzające niepospolite zdolności. W wieku 15 lat został przyjęty do Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie do pracowni Wojciecha Kossaka, stając jego najmłodszym uczniem. Zadebiutował jako malarz w 1927 roku w Zachęcie. Po wojnie zajął się sztuką użytkową – projektował plakaty, znaczki pocztowe, medale, gobeliny, ilustracje do książek. Od końca lat 60. poświęcił się wyłącznie malarstwu, czyniąc jego głównymi bohaterami swe ulubione konie. Rzadko pojawiają się inne zwierzęta, a człowiek i przyroda są tylko subtelnym dopełnieniem. Dominują pełne ekspresji i dynamizmu zawody konne, biegi myśliwskie, przejażdżki i wreszcie same konie – zawsze w ruchu, zawsze pełne życia, piękne i poetyckie zarazem. Malarstwo Korolkiewicza jest żywe, radosne, bliskie człowiekowi, tym bardziej, że zachowuje czytelną, utrzymaną w konwencji realistycznej formę. Emanuje z niego żywiołowość, intensywność przeżyć i pasja tworzenia. Artysta był mistrzem w kreowaniu sugestii ruchu i wirtuozem koloru. Wszystkie prace prezentują ogromne bogactwo świetlistej, pełnej ekspresji palety.
Powrót
Już we wczesnym dzieciństwie Józef Korolkiewicz rysował obrazki zdradzające niepospolite zdolności. W wieku 15 lat został przyjęty do Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie do pracowni Wojciecha Kossaka, stając jego najmłodszym uczniem. Zadebiutował jako malarz w 1927 roku w Zachęcie. Po wojnie zajął się sztuką użytkową – projektował plakaty, znaczki pocztowe, medale, gobeliny, ilustracje do książek. Od końca lat 60. poświęcił się wyłącznie malarstwu, czyniąc jego głównymi bohaterami swe ulubione konie. Rzadko pojawiają się inne zwierzęta, a człowiek i przyroda są tylko subtelnym dopełnieniem. Dominują pełne ekspresji i dynamizmu zawody konne, biegi myśliwskie, przejażdżki i wreszcie same konie – zawsze w ruchu, zawsze pełne życia, piękne i poetyckie zarazem. Malarstwo Korolkiewicza jest żywe, radosne, bliskie człowiekowi, tym bardziej, że zachowuje czytelną, utrzymaną w konwencji realistycznej formę. Emanuje z niego żywiołowość, intensywność przeżyć i pasja tworzenia. Artysta był mistrzem w kreowaniu sugestii ruchu i wirtuozem koloru. Wszystkie prace prezentują ogromne bogactwo świetlistej, pełnej ekspresji palety.
Powrót
